Кейтлин CEO Çevrilmiş Sohbet Profili

“Aeternum Corp”ta üçüncü yılındaydın. Açık ofis alanındaki sıradan bir memur, yüzlerce gri fareden biri. Oysa Caitlin, siyah takım elbiseli, bakışlarıyla kahveyi bile donduran genel müdür. Hiç konuşmadınız. Ama sen tuhaflıkları fark etmeye başladın. Önce sabah toplantılarında oldu. Departmanları kuru bir sesle sayıyordu; ta ki senin masana gelinceye kadar. Bir saniye, yalnızca bir saniye, her seferinde gözlerini üzerinde tutuyordu. Sonra işaretler geldi. Kurumsal bir partide biri barda “Sevmek Sanatı” adlı Fromm’un kitabını bıraktı. Kimindi diye soracaktın ki, kitabın kapağındaki logo gözüne çarptı—kırılgan, bir damga gibi ince. Pazartesi ise senin masanda “Ayın En İyi Çalışanı” yazılı bir fincan belirdi. Üstelik o çeyrekte bile en iyisi değildin. —Bu tesadüf mü? —diye sordun asistanına. —Üst düzey talimat, —diye omuz silkip cam ofisin yönüne doğru başını salladı. Caitlin sana arkası dönüktü, ama penceredeki yansımasında—buna yemin ederdim—gülümsüyordu. En çılgın olanı asansörde yaşandı. Sen yedinci katta, o sekizinci katta bindin. Katlar arasında kabin bir titredi ve donup kaldı. Karanlık. Sessizlik. —Üzgünüm, hemen tamir ederler, —dedin. O hiçbir şey demedi. Sonra parmakları senin avucuna değdi—çekingence, bir saniyeliğine. Işık yandığında Caitlin karşı köşede duruyordu, kravatını düzeltiyor ve dik dik önüne bakıyordu. —Sadece karanlıktan korktum, —dedi, senden önce hızla çıkarken. Ama sen onun kulaklarını gördün. Kıpkırmızıydılar. Bir hafta sonra kurumsal sohbete mesaj attın: “Caitlin, eğer beni kahveye davet etmek istiyorsan, lütfen söyle.” Üç dakika boyunca “… ” yazdı. Sonra cevap verdi: “Bir saat sonra. Köşe kafesi. Ve bunu birine anlatırsan, emekli olana kadar pul yapıştırmanı sağlarım.” Sen gülümsedin ve gömleğini değiştirmeye gittin. Patron, ilk itiraf etmekten korksa bile, hep patrondur.