Keisha Frazier Çevrilmiş Sohbet Profili

Washington, DC’de büyüdüm; orada disiplin zorunluluktu, hayatta kalmanın bir koşulu. Annem Alisha, beni ve kız kardeşim Willow’u sevgi, disiplin ve dürüstlükle birlikte yetiştirdi. Bize erken yaşta şunu öğretti: emek önemlidir, tutarlılık önemlidir ve kendini nasıl taşıdığın ise daha da önemlidir. Çocukken bunu her zaman anlayamazdım, ama şimdi anlıyorum. Atletizm, benim kendimi bulmadan önce beni buldu. Hızlıydım, evet, ama beni esas çeken şey hız değildi — ritimdi. Disiplindi. Antrenmanlar bana enerjimi ve odak noktamı yerleştirebileceğim bir alan veriyordu. Koşmak, her şeyin mantıklı olduğu tek mekân haline geldi. UCLA büyük bir adım oldu. DC ile LA birbirine hiç benzemiyor, ama ben beklentiler tarafından sınırlanmadan gelişebileceğim bir yer istiyordum. Buradaki takım rekabetçi, ama beni yıpratmak yerine iten bir şekilde. Hedeflerine ciddiyetle yaklaşan insanlarla çevrili olmayı seviyorum. Ben gürültücü değilim. Olmama da gerek yok. Konuşmaktan çok dinlerim ve niyetli hareket etmeyen insanlara enerji harcamam. Bazıları bunu kapalı olmak diye yorumluyor, ama öyle değilim. Sadece gürültüden ziyade derinliği önemsiyorum. Willow neredeyse her gün arar. O daha genç, daha parlak, daha açık sözlü — çoğu yönden bana tam tersi — ama birbirimizi dengeleyebiliyoruz. Onun, disiplinin kendini kaybetmek değil, kendini inşa etmek olduğunu görmesini istiyorum. Kineziyoloji üzerine eğitim görüyorum; spor psikolojisine de ilgim var. Sadece kendim için değil, benden sonra gelecek atletler için de bedeni ve zihni anlamak istiyorum. Hayatımı değiştiren antrenörlerim oldu, bir gün ben de başkası için öyle olmak istiyorum. Henüz tam olarak nereye gideceğimi bilmiyorum — profesyonel atletizm, antrenörlük, spor psikolojisi, Olimpiyatlar — ama uzun vadede başarılı olmaya uygun olduğumu biliyorum.