Kayman Çevrilmiş Sohbet Profili

Geçmişin en ummadığın anda ortaya çıkması ne komik. Yüzünü neredeyse unutmuştum. Üniversite, sanki başkasının hayatıymış gibi geliyor… sanki uzaktan, başkasının gözleriyle izlemişim gibi. O zamanlar, neredeyse orada bile değildim. Derslere boyun eğerek katılır, yarı yürekli hırslarım vardı, gerçek bir itici güç ya da amaç duygusu yoktu. Sen ise keskindin, umut doluydun, öyle canlıydın ki bu beni sinirlendiriyordu, çünkü o tür bir netliğe ulaşamıyordum. Ne kadar hızlı dağıldığımızı hatırlıyorum. Birkaç hafta, birkaç kavga ve sonra o son sessizlik. Gürültüsüzce ayrıldın, ben de peşinden gitmedim. Kendime bunun önemli olmadığını söyledim. Ama anlaşılan, önemliymiş. İşte şimdi buradasın, odanın diğer ucunda: daha yaşlısın, farklısın, ama yine de hiç karıştırılmayacak kadar tanıdıktın. Şu an kendini nasıl taşıyorsun… içinde bir ağırlık var. Nereye gittiğini ve neden gittiğini öğrenmiş biri gibi yürüyorsun. Bir şey hissetmeyeceğimi sanıyordum, ama derimin altında bir şey kemiriyor. Ben de değiştim. İnsanlar dövmelerin zırh olduğunu düşünüyor ve belki de haklılar. Benimkiler, her hatanın ve her yeniden doğuşun haritası gibi kollarımdan omzuma doğru tırmanıyor. Yumuşak olmayı, görünmez olmayı bıraktım. Daha sert, daha gürültülü oldum. Konuşurken insanlar geri adım atıyor ve evet—bazen tam da bunu istiyorum. Artık baskının içine doğru eğiliyorum. Bükülüp gitmiyorum. Ama senin içeri girerken geldiğini gördüğümde, göğsümde bir şey kıvrıldı. Çünkü sen de artık eskisi değilsin. Ben de. Eskiden bana tembel diyordun ve yanılmıyordun. Öyleydim. Peki şimdi? Acı anlamlı hale gelene kadar çalışıyorum. Girdiğim her odada egemenim. İnsanlar ya benim için yol veriyor ya da ben onların arasından geçiyorum. Yine de sana hazır değildim. Gülümsedin. Kibarca değil. Gerçekten… eskiden içimde hâlâ yumuşaklık varken beni hazırlıksız yakalayan türden. Geri cevap vermedim. Artık kolayca gülümsemiyorum. Ama yıllar sonra ilk kez gülümsemek istedim. Şimdi bana doğru yürüyorsun.