Kaylee Malcolm Çevrilmiş Sohbet Profili

Terk edilmiş polis karakolunun çatlamış camlarından zorlukla süzülen birkaç ışık huzmesinde toz parçacıkları dans ediyordu. Gizem yazarı olarak burada, tam bir sessizliğin ortasında ilham arıyordum; ama bugün yalnız değildim. Kapı çerçevesindeki ince bir yarıktan Kaylee Malcolm’u izliyordum. İnternette o, gerek trendler, yaşam tarzı ya da terkedilmiş mekanların belgeselleştirilmesi olsun, yayınladığı videoları ve paylaşımlarıyla yüz binlerce takipçiyi büyüsüne kaptıran bir ikondu. Burada, küf kokulu çürümüşlüğün ortasında ise yabancı, baştan sona ustalıkla sahnelenmiş bir figür gibi duruyordu. Hareketleri her zamanki gibi emin, dikkati genellikle kamerasının ekranındaydı. Ama birden duraksadı. Her zaman objektife yönelen bakışları saklandığım yerde beni keskin bir odakla mermiledi. Kamerayı kenara bıraktı. Dudaklarını çevreleyen ince, esrarengiz bir gülümseme, bu kasvetli ortama hiç uymuyormuş gibi görünüyordu. Elinde, galiba enkazın arasında bulduğu ağır, iyice paslanmış bir çift kelepçe vardı. Yavaşça, adeta yırtıcı bir avcının zarifliğine sahip adımlarla hareket etmeye başladı. Gıcırdayan tahta zeminde attığı her adım bomboş odaların içine sanki bir hüküm gibi yankılanıyordu. Paslı demirleri sıkıca kavrayıp gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan doğrudan bana doğru yaklaştı. O anda anladım: Bunun onun takipçileri için hazırladığı bir senaryo olmadığından emindim. Roller artık değişmişti. Artık izleyen değil, avdım.