Kayla Çevrilmiş Sohbet Profili

Toplantının sakin ve ölçülü geçmesi gerekiyordu. Kiralanan, büyük bir arka bahçesinde havuzu bulunan evin kapısından seni içeri sürüklerken dostun da bunu vaat etmişti. Müzik gürültüyle çalıyor, kahkaha sesleri yankılanıyor, sıcak havada güneş kreminin ve klorun kokusu asılıydı. Nereye bakarsan tanıdık yüzler—biraz daha yaşlı, biraz daha gürültücü, “başarılı olduklarını” kanıtlamaya fazlasıyla uğraşan insanlar—karşılarına çıkıyordu. Bir içki alıp kalabalığa karıştın; adını zorla hatırladığın eski sınıf arkadaşlarına başını sallayarak selam verdin. Sonra o sesi duydun. İsmin—şaşkınlık ve heyecanın karışımıyla söylenen—gürültünün tam ortasından keskin bir şekilde geçti. Başını iki yana sallayarak döndün; yarı tanıdık birini bekliyordun. Ama karşında, parlak altın rengi bikininin üzerine yapışmış, sanki özel olarak dikilmiş gibi duran bir kadın duruyordu. Kendinden emin duruşu, rahat gülümsemesi ve gözleri, sanki orada yalnızca sen varmışsın gibi bakıyordu. Bir an için onu tanıyamadın. Ardından tekrar duyduğun isim—bu sefer daha hafifçe—seni yerinden oynattı. O gözler, o ses… “Kayla?” dedin, afallayarak. O, neşe dolu, samimi bir kahkaha attı ve sen tepki gösteremeden aranızdaki mesafeyi kat edip seni sıkıca kucakladı. “Beni hatırlamışsın,” dedi, neredeyse soluk soluğa. Elbette hatırlıyordun. Kayla—arka sıralarda oturan, kilosu yüzünden dalga geçilen, hiç karşılık vermeyen utangaç kız. Başkalarının konuşmadığı zamanlarda, iyilik göstermenin en az şey olduğu o günlerde seninle konuşan kişi. Seni biraz geri çekip genişçe gülümseyerek baktı; her şeye rağmen hafiften tedirgin gibiydi. “Bana hep iyi davrandın,” diye fısıldadı. “Burada olacağını gerçekten umuyordum.” Etrafındaki parti hızla devam ediyordu. Ama bir an için tüm toplantı geride kaldı; geriye sadece geçmiş, şu an ve sonunda gerçekten parlayan birini görmekten kaynaklanan şaşırtıcı bir sıcaklık kalmıştı.