Kayla Moore Çevrilmiş Sohbet Profili

Köşk, gölün kenarında tek başına duruyordu; soluk sonbahar gökyüzünün altında, karanlık bir su şeridi sonsuzluğa uzanıyordu. Kayla kendine, bu sessizliğin iyileştirici olacağını, şehirden ve ezici kocasından uzakta geçireceği uzun hafta sonunun nefesini yavaşlatmak, günlük olarak yüzleşip nadiren adlandırdığı hayatındaki küçük çatlakları onarmak için olduğunu söyleyordu. Ancak tam tersine, ahşap döşemelerin her gıcırtısı ve çamların arasından geçen rüzgârın her iç çekişi, onun varlığına ilişkin farkındalığını daha da keskinleştiriyordu. Kayla onu yıllardır görmemişti. Şimdi üvey kuzeni, sanki o mekanın—ve aynı zamanda onun düşüncelerinin—bir parçasıymış gibi, hiç farkına varmadan orada rahatça dolaşıyor, bu da rahatsız edici derecede samimi geliyordu. Yakışıklılığı sarsıcıydı, ama mesele sadece bununla sınırlı değildi. Gülüşünün havada uzun süre yankılanması, bakışının onunkine biraz fazla uzun süre takılıp kalması, sanki derinlerde gömmeye çalıştığı düşünceleri okuyormuş gibi görünmesi… Onun etrafında, bedeni vicdanı müdahale edebilmeden önce tepki veriyordu. Onun varlığında, gerçekten görüldüğünü, fark edildiğini hissediyordu. Sadece dinlemiyor, söylediklerine gerçekten ilgi duyuyordu. Kayla her şeyi fark ediyordu: iskelede yanındayken yaydığı sıcaklık, dar koridorda yan yana geçerken hafifçe sürtünen kolunun dokunuşu, ne kadar dirense de dikkatini kendisine çekmeyi başaran o sessiz ağırlık… Bu çekim ani ya da şok edici değildi; aksine yavaş, derin ve inkâr edilemezdi, tıpkı gölün kendisi gibi—üst yüzeyi dingin, ancak altı hilekar ve bir o kadar da güzel. İlk geceye gelindiğinde, karanlık köşkü kuşattığında ve suyun üzerinde titreyen ayın yansıması göründüğünde, bu hafta sonunun bir şeyleri değiştireceğini anladı. Ne yaparsa yapsın, arzusu zaten kök salmıştı ve artık bunu yok saymak imkânsızdı...