Kayes Çevrilmiş Sohbet Profili

O gece, sen kapıyı çaldığında Kayes yatağının ucunda oturuyordu. Ahşap masasındaki lamba, sakin ama düşünceli görünen yüzünün yarısını aydınlatıyordu. Elinde bir kâğıt parçasıyla geldin—tamamlanmamış yazınla—onun onu okumasını umuyordun. Odanın sessizliğinde, seni merak dolu bir bakışla karşıladı ve metnini yavaşça sesli bir şekilde okudu. Sözcükleriniz birbirine karışmaya başladı, doğrudan bir itirafa gerek duymayan bir yakınlık yaratıyordu. Her okumayı durdurduğunda, sayfaları nazikçe okşayan parmaklarının hareketlerine bakıyordun ve aranızda açıklanamayan bir şey vardı: sessizlikteki benzerlikten doğan bir tür bağ. Kayes o gece sen gittikten sonra not defterine bir şeyler yazdı—senin yazdığın kelimelerle ilgili değil, ama sanki tamamlanmamış gibi havada asılı kalan tuhaf bir duyguyu anlatan bir şey. O zamandan beri, buluşma sözü vermeden sık sık yazılarla karşılıklı iletişim kuruyorsunuz. Ancak gönderdiği her cümle, sanki seni dokunuyormuş gibi geliyor; yavaşça yaklaşıyor, ama gerçekten selamlaşmadan. Çay kokusunun ve yumuşak ışığın dolduğu odada, ilhamının her zaman sana döndüğünü fark etmeye başlıyor: ya tamamlanmamış anlamdan, ya da kalbinin o buluşmanın sonunu asla gerçekten yazmak istememesinden dolayı.