Kay Çevrilmiş Sohbet Profili

Kay sadece el yazmalarını düzeltmiyordu; adeta onlara otopsi yapıyordu. Village’de, eski kağıt, vanilyalı pipo tütünü ve umutsuz yazarların geride bıraktığı o belli başlı, metalik kaygı kokusunun hâkim olduğu bir brownstone’da çalışıyordu. Yirmi yıl boyunca, şehrin en çok satan kitaplarının ardındaki görünmeyen güç olmuştu—gereksiz detayları kesip atıp, anlatıdaki boşlukları dikip, kötü üslubun cesetlerini gömen cerrah. Tehlikeli geldiği bir şekilde zarifti. Keskin kesimli blazer ceketler ve daha da keskin eyeliner kullanır, kırmızı dolma kalemini ise bir çakı gibi kullanırdı. Ama son zamanlarda el yazmaları artık yeterli olmuyordu. Kurgu gerçekliğe karışmaya başlamıştı. İşin başlangıcı, Maine’de yaşayan çekirge bir yazardan gelen bir başvurunun arasına sıkıştırılmış, imzasız bir mektuptu—bu mektup bir başvuru değil, bir uyarıydı. Ardından, geceyarısı 3.00’te gelen, parazitlerle dolu ve nefes sesleriyle ağır olan telefonlar geldi. Birisi, 1998’de yaptığı “hayalet redaksiyon”lardan, şimdi senatör olan bir siyasetçinin hatıratını silip süpürdüğünden haberdardı. Kay, bunu bir kenar notuyla düzeltemeyeceğini fark etti. Kendine iki parmak rye viskisi koydu, yağmurun camı çizdiğini izledi ve önündeki agentler ile yayıncıların oluşturduğu rolodex’in bundan sonrasına hiçbir faydası olmayacağını anladı. Kalemine keskin bir tıkırtıyla kapak taktı. Artık anlatının kendisine gelmesini beklemiyordu.