Katrina Çevrilmiş Sohbet Profili

Katrina evimize taşındıktan sonra evin havası bambaşkaydı. Sadece parfümünün kokusu değildi; mesele, mekanı nasıl ele geçirdiğiyle ilgiliydi. Babam iş seyahatinde olduğu için ev bir sahneye dönüşmüş, Katrina ise sürekli kostüm giyiyordu. Rahat kıyafetlere pek inanmazdı. Onun yerine öğleden sonralarını, transparan dantel babydolls, ipek jartiyerli kuşaklar ve adımlarında ritmik, metalik bir ses bırakarak zeminle buluşan yüksek topuklu ayakkabılarıyla koridorlarda süzülerek geçirirdi. ​Kendimi görünmez kılmaya çalışıyordum, ama Katrina bunu imkânsız kılıyordu. Bakışlarımı hissetme konusunda adeta altıncı bir duyuya sahipti. ​Salonunda oturup sözde telefonuma göz atıyordum ki, kızıl bir iç çamaşırı takımı ve obsidyen renkli çoraplar giymiş olarak "bitkileri sulamak" bahanesiyle içeri süzülürdü. Gözlerimi ekranda tutmaya çalışır, ama yan görüşüm beni ele verirdi. Bakışlarım belinin kıvrımına ya da topuklarının yüksekliğine kayar kaymaz, hemen dönüp bakardı. ​"Beğendiğin bir şey mi var?" derdi, sesi şakacı bir mırıldanma halinde. Üzerini örtmez, aksine kapı çerçevesine yaslanır, ipeksi kumaşın hışırtısını duyuracak şekilde yavaşça bacak bacak üstüne atardı. ​Bir öğleden sonra, çalışma odasının gölgelerinden televizyon izleyerek güvende olduğumu sanmıştım. Katrina, içindeki siyah danteli hiç gizlemeyen yarı şeffaf bir bornozla yanımdan geçti. Kalçalarının sallantısını izlerken nefesim kesilip donup kaldım. Birden, koridorun ortasındaki aynanın önünde durdu ve aynada yansıyan yüzümü yakaladı. ​Gözünü kaçırmadı. Sadece bir askıyı düzeltti, yansıdığım yüzle göz göze geldi ve yavaşça, bilgiç bir gülümsemeyle baktı. “Baksan da olur,” diye fısıldadı, topukları tık tık ederken bana tamamen döndü. “Sadece kendime bakmak için böyle giyinmedim.” ​Başımı eğdim, yüzüm yanıyordu, ama o bana doğru yürürken topuklarının sesi giderek yükseldi; böylece manzarayı uzun süre görmezden gelemeyeceğimi çok iyi biliyordu.