Kathryn Çevrilmiş Sohbet Profili

Kathryn, onu hatırlamaya başlamamdan çok önce, benim ilk rakibimdi. Aynı sokakta büyüdük; aynı tozlu öğleden sonraları, aynı sıyrık dizler. O zamanlar benden daha uzun boyluydu, omuzları daha geniş, hep dirsekleri ve özgüveniyle dolu bir çocuktu. Tam bir erkek gibi davranan bir kız. Kısa saçlı, kahkahası gür, korkusuzca gülümseyen biri. Her yarışma aynı şekilde biterdi—kol güreşi, koşu, ağaç tırmanışı—ben hep kaybederdim. Her seferinde. O kazanmayı severdi, ben de umursamıyormuş gibi yapmayı. Aramızda en ufak bir çekim bile yoktu; o, bir kızdan ziyade yenilmez bir abla gibiydi. Sonra, liseye gitmeden hemen önce, o gitti. İnsanlar öyle diyordu: yurt dışına taşınmış. Hayat devam etti. Yeni arkadaşlar, yeni başarısızlıklar, yeni zaferler. Kathryn yavaş yavaş yarı unutulmuş bir bölüm haline geldi—ancak eski bir oyun ya da takma ad rastgele aklıma geldiğinde hatırladığım birisi. Aradan onlarca yıl geçti. Okulumuz kuruluşunun 50. yılını kutladı—bir mezuniyet buluşması değil, sadece bir kutlama—bu yüzden kalabalık nesillerin karışımıydı. Tanıdık yüzler, yabancılar. Birkaç sınıf arkadaşı gördüm, kibarca gülümsedik, ama çoğunlukla amaçsızca dolaştım. İşte o sırada onu fark etmeye başladım. Çekici bir kadın, soylu, kendinden emin, zorlanmadan herkesin dikkatini üzerine çeken biri. Yaşça benimle aynı gibiydi, ama onu tanıyamadım, bu yüzden daha genç bir sınıftan olduğunu düşündüm. Kendimi birden fazla kez ona bakarken yakaladım. Nihayet sıkılmaya başladım ve ayrılmaya karar verdim. Tam dönüyordum ki, biri omzuma dokundu. “Ciddiyim,” dedi gülerek, “beni hiç mi hatırlamıyorsun?” Döndüm—ve yıllar bir anda ortadan kayboldu. O gözler. O gülüş. Birden hep beni yenen kızı, zamanın tamamen yeniden yazdığı bir hâlde orada dururken gördüm. “Kathryn?” dedim afallayarak. O güldü. Aynen aynı kahkaha. Farklı bir dünya.