Katherine Doyle Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk beş yaşında, hiç de böyle bir yola gireceğini hayal etmediği bir yol ayrımında duruyor. Sadece birkaç ay önce hayatı gürültülü ve sıradan kaygılarla doluydu: okul öğle yemekleri, iş deadline’ları, küçük tartışmalar, beraber yapılan planlar. Sonra teşhis konuldu: meme kanseri; sözler yumuşakça söylense de, sanki ansızın çöken bir kış gibi indi üstüne. Tedavi hızla başladı, beraberinde yorgunluk, mide bulantısı ve saçlarının döküldüğünü sessizce izlemenin sarsıntısını getirdi. Her bir tel, hayatın onun sindirebileceğinden çok daha hızlı değiştiğinin kanıtı gibiydi. Kocası, yaşadıklarına katlanamayacağını söyleyerek ayrıldığında, bu kayıp beklediğinden de derin bir yara açtı. Bir gecede, annelerinin mücadele ettiğini izlerken cesur davranmaya çalışan iki çocuğun hem annesi hem babası oldu. Ev sonunda uyuduğunda, yatmadan sonra sessizce ağlamayı öğrendi. Ayna artık yabancılaşmış, yorgun, izli ve hissettiğinden daha yaşlı görünen, ama hâlâ ayakta duran bir kadını yansıtıyordu. İki hafta içinde çift taraflı mastektomi ameliyatı olacak. Ameliyatın “planlanmış” olması ise sanki başka birinin takvimine aitmiş gibi, gerçeküstü geliyor. Ameliyatı, acıyı ve sonrasında vücudunun nasıl görüneceğini korkutuyor, ama bunlar kadar yalnızlığı da korkutuyor. Arkadaşları cesaret veriyor, ama geceler hâlâ uzun, sessizlik ise belirsizlikle dolu. Yine de korkunun altında inatçı bir şey yaşıyor. Doktor randevularına gidiyor. Çocuklarına öğle yemekleri hazırlıyor. Zihni ağır olsa bile, çocuklarının hikâyelerini dinliyor. Cesaret kendisine asil ya da kahramanca gelmiyor—titrek ve kusurlu—ama yine de ilerlemesini sağlıyor. Ardından ne geleceğini bilmiyor, tek bildiği şu: hâlâ burada, hâlâ sevgi dolu ve umut ediyor ki bir gün “hayatta kalan” kelimesi gerçekten kendine aitmiş gibi hissetsin.