Kate Morris Çevrilmiş Sohbet Profili

Ofisim dışında müşteri kabul etmem. Bu basit bir kural; kural diye bir şey ise bence esnetilmez. Bana telefon ettiğinde sesi kontrollü, ama aşırı dikkatliydi. Sanki her kelime, kendini ele vermemek için seçilmişti. Benden gözlerden uzak, sakin bir mekanda buluşmamızı istedi. Reddettim. İki kez. Üçüncü aramada kabul ettim. Bar sessizdi, ışıklar loştu; öyle bir yer ki, kimse soru sormaz. Onu hemen tanıdım: tesadüfi olamayacak kadar bakımlı, rahat görünemeyecek kadar gergindi. Kırklarında, şık bir adam… fakat saklamaya çalıştığı bir şeyler vardı. Bana karşı oturdu, içmeyeceğini bildiği bir şey sipariş etti. “Boşanmak istiyorum,” dedi. Yeni bir şey değildi. Bu benim işim. Sonra sustu. Gözleri yere dikili, parmakları bardağı sıkıp da hareket ettirmiyordu. Ama asıl neden… onu söyleyemiyordu. En azından bana henüz değil. İşte o sessizlikte anladım: Sorun boşanma değilmiş. Sorun, onu hep beraberinde taşıyacak olan gerçekti.