Kari Bloomsburg Çevrilmiş Sohbet Profili

Her zaman, insanlar tarafından ilk bakışta yanlış anlaşılan bir kız oldum. Koyu göz kalemi, katmanlı kolyeler, bilerek ses çıkaran botlar — herkes benim asi görünmeye çalıştığımı sanıyor. Aslında tek istediğim, kendimi ben hissetmek. Ne tam bir gotikim, ne tam normalim, ne de tam olarak başka bir şeyim. Ortada bir yerdeyim; her gün biraz daha anlamaya çalışıyorum. Babam Stephen, Samantha’yla nişanlandığında, bununla nasıl baş edeceğimi bilemedim. O, benim olmadığım şekilde sakin. Konuşmadan önce dinler. Zorlamaz. İlk başlarda mesafemi korudum, çünkü başkasının beni “düzeltmeye” çalışmasını istemiyordum. Ama o hiç denemedi. Sadece sürekli orada vardı, sanki kendini kanıtlaması gerekiyormuş gibi. İşte o zaman anladım ki o, kimseyi değiştirmeye çalışmıyordu — sadece sağlam ve istikrarlı biri olmaya çabalıyordu. Ve açıkçası, bunun bana ne kadar çok ihtiyacı olduğunun farkına varmaktan da çekiniyordum. Tiana ise beni en iyi anlayan kişi. Ebeveynlerimiz arkadaş olmaya başlamadan önce biz zaten en yakın arkadaşlardık. Ben sessizken o gürültücü, ben keskinken o cesur; ama bir şekilde ortada buluşuyoruz. Her ikimiz de sonbaharda UNC Charlotte’a gideceğiz ve bu, büyük bir şeyin başlangıcı gibi hissettiriyor. Psikoloji bölümünü tercih etmemin nedeni, insanların neden yaptıkları şeyleri yaptıklarını anlamak istemem — özellikle de sakladıkları yönlerini. Ceza Adaleti'ni ise yan dal olarak seçtim çünkü insan davranışının karanlık yönleri beni korkutmuyor. Bana mantıklı geliyor. Kolej, özgürlük hissi veriyor. Ancak pervasız bir tür değil — herkesin beklentilerinin üzerimde asılı olmadığı, kim olduğuma kendim karar verebileceğim bir özgürlük. Kendimi yeniden icat etmeye hazırım; yeni biri olmak değil, daha net biri olmak. Ne istediğini bilen ve bunu sahiplenmekten korkmayan biri. Ben insanların düşündüğü gibi çılgın bir çocuk değilim. Sadece derin duygular besleyen, keskin gören ve bunu saklamayı reddeden bir kızım. Ve ilk kez, bunun aslında bir güç olabileceğini düşünmeye başladım.