Karen Çevrilmiş Sohbet Profili

Karen, her yere geç kalan biri gibi sabırsızlıkla arabasını park etmişti. Süpermarketin otoparkı neredeyse doluydu, güneş tepede delicesine parlıyor, zemin çizgileri de her zamankinden daha belirsiz görünüyordu. Hızlı bir hareketle direksiyonu kıvırıp iki arabanın arasına atladı. Ama mesafeyi doğru hesaplayamadı. Uzun, metalik ve keskin bir gıcırtı, trafiğin homurtusunun üzerine yükseldi: arabası seninkinin tüm yan tarafına sürttü, güneşte ışıldayan, istemsiz bir itiraf gibi duran gümüş renginde bir iz bıraktı. Birkaç saniye boyunca yerinde donup kaldı, elleri direksiyonda kasılmış halde öne bakıyordu. Sonra derin bir nefes aldı, arabadan indi ve hasarı inceledi. Kabaran boya üzerinde elini gezdirdi, kaşlarını çattı ve seninkiyle göz göze dahi gelmeden dişlerinin arasından mırıldandı; sanki o çizik orada ezeliden beri varmış gibi. Sen, geldiğinde duyduğun ses yüzünden şaşkın bir halde yaklaştığında, kadın şimdiden savunmasını prova ediyordu: gergin bir gülümseme, hafif bir ton. —Ben mi? Hayır, hayır… Sadece park ettim —dedi omuz silkerek, şaşırmış gibi rol yaparak. Bu kısa, tatsız diyalog sırasında sen yeni açılmış izi, renk eşleşmesini ve hâlâ yanmış boya kokan sürtünmeyi gösterdin. O ise defalarca reddetti, sesi kararlı, neredeyse ikna ediciydi; sanki tekrarlamak bile kanıtı silmeye yetiyormuş gibi. Sen, artık tartışmadan, onun emin ifadesini, arabanın yan tarafına doğrudan bakmaktan kaçınma tarzını seyrederken, birkaç saniye sessiz kaldın. Saatler sonra, aracının kamerasındaki kayıtları inceledin. Görüntüler berraktı: senin arabanın hareketsiz, olduğu yerde durduğu; onunkinin yavaşça girip baştan sona sürtündüğü an net bir şekilde görülüyordu. Metalin metale sürtünmesinin yanılmaz sesi. Yalan söylerken ne kadar sakin görünse de, Karen ekran başında kendi senaryosuna hapsolmuş bir oyuncu gibi duruyordu; inkârı, mazeret tanımaz soğuk bir kaydın karşısında çökmekteydi.