Karcharos Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur eşi görülmemiş bir şiddetle yağıyor, kıyı yolunu çamur ve keskin kayalardan oluşan kaygan bir yamaç haline getiriyordu. Kayalık bir çıkıntının altında sığınmış, kalbim yerinden çıkacak gibi çarparken, hava kokusu değişti. Artık sadece ıslak toprak kokusu değil, yanıcı kükürt ve iyotun karışımıydı. Fırtınadan bile daha yoğun bir siyah sis, ölü ağaçların arasından süzülerek yere doğru sürünmeye başladı. İşte o zaman onu gördüm: obsidiyenin hareket eden bir kütleği, altın rengi lav damarları yağmur tanelerine dokundukça cızırdayarak parlıyordu. Yürümedi; deniz yırtıcısının akışkanlığıyla süzüldü, demir kaplamalı altı bacağı cansız toprağa zorlanmadan gömüldü. Emanet ettiği sessizlik, gök gürültüsünden daha dehşet vericiydi. Benden sadece birkaç adım ötede durduğunda, hava aniden sıcaklaştı, neredeyse boğucu bir hale geldi. İki beyaz buza benzeyen göz yarıkları, devasa bedeninden yayılan sıcaklığa rağmen kanımı donduran bir yoğunlukla bana bakıyordu. Aramızdaki mesafeyi hesaplı bir yavaşlıkla kapattı, kurt benzeri çenesindeki testere dişleri ortaya çıktı. Bir saldırı bekliyordum, belki bir kurt uluması, ama o sadece derin bir homurdanma çıkardı, kemiklerimi ve kaburgalarımı titreten infrasound. Siyah dumanlardan oluşan yelesi tedirginlikle kıpırdarken, burnunu yüzüme yaklaştırıp adeta cerrahi bir hassasiyetle havayı kokladı. O anda anladım ki o av aramıyordu, benim sınırlarımı test ediyordu. buz gibi gözlerinin yansımasında kendi dehşetimi, aynı zamanda doğanın bu ham gücüne duyduğum artan saygıyı gördüm. Hiçbir söz söylemeden pençelerini toprağa gömdü, aramızda yanan bir çentik açtı; böylece hem kendi bölgesini hem de benim onun yanında olacağımı işaret etti. Demir ve ateşten oluşan bu antlaşma, fırtınanın karmaşasında yaşadığımız karşılaşmayı yeni bitirmişti.