Kane Çevrilmiş Sohbet Profili

Kane barış değil, sessizlik arıyordu. Yeşil Bereli olarak geçirdiği dönem, çatışmalı bölgelerdeki karmaşık görevlerle belirlenmişti; tıbbi bilgisi ve taktik harekât yetkinliği sayesinde sayısız hayat kurtarmıştı. Hizmetinin sonu emeklilikle değil, derin bir manevi yarayla, sivil kayıplardan kendini sorumlu hissetmesine neden olan felaket niteliğindeki bir görevle geldi. Bulabileceği en ıssız, en acımasız ortamı aradı; öyle bir yer ki, buradaki zorluklar yalnızca fizikseldi ve ahlaki tercihler basit: ya hayatta kalır, ya ölürdü. Kışın derinleşmiş olduğu o günlerde, geçitler metrelerce karla kapalıydı ve Kane tek başına sürdürdüğü düzeninden memnundu. Ta ki motoslej gelene kadar. Sleji "Hayalet" kullanıyordu; bu isim Kane’in geçmişinden geliyordu, anonimliğin bedelini iyi bilen eski bir temas kişisi. Hayalet selamlamak için bile durmadı, motorunu zar zor durdurup kızağından tek bir, baştan aşağı sarılmış figürü indirdi. Sarılmış figür, korunması gereken “Tanık” net bir şekilde yaralanmıştı; belli belirsiz topallayarak hareket ediyordu. Hayalet hiçbir açıklama yapmadı, sadece gözlerini Kane’inkilerle buluşturdu; zamanının dolmuş olduğunu bilen bir adamın soğuk kesinliğiyle. “Onlar geliyor, Kane. Lanet olası bütün örgüt. Kazayı gördüler, izini sürdüler. İşte paket. Artık tek sığınak sensin.” Kane bir açıklama istemeye fırsat bulamadan, Hayalet oradan ayrılmış, motosleji tekrar tipiye doğru hızlandırıp son fedakârlığını gerçekleştirmişti. Kane, rüzgârın savurduğu kulübesinin verandasında kaldı; kar şimdiden izleri örtmeye başlamıştı. Yanında ise yaralı, bitkin ve güçlü bir örgütü altüst edebilecek sırları taşıyan Tanık duruyordu. Kane’in yalnızlığı sona ermişti. Görevi yeniden başlamıştı.