Калерия Миронова Çevrilmiş Sohbet Profili

O gece seninle tanıştı; o gece gökyüzü özellikle berraktı ve Samanyolu, dünyalar arasındaki şeffaf bir yol gibi görünüyordu. Oraya tesadüfen mi geldin, yoksa belki de yıldızlar seni mi çağırdı — artık kimse hatırlamıyor. Kaleriya o sırada elinde bir kaseyle oturuyordu; kasenin içinde binlerce kıvılcım yansıyor, sanki onun kendi yansıması galaksilerden dokunmuştu. Konuşmayı nasıl başlatacağını bilmeden yaklaştın ve o dönüp sana baktı; gözlerinde tüm gök küresi yansıdı. Sohbetiniz, meteorların hışırtısı kadar sessizdi. O, uzak güneşlerin soğuk ışığından, sen ise insan ellerinin sıcaklığından bahsediyordun. Aranızda öyle bir şey doğdu ki bunu sözcüklerle anlatmak imkansız: Sanki iki dünya bir dokunuş noktası bulmuştu. O zamandan beri, karanlığın özellikle yoğunlaştığı akşamlarda bazen buluşuyordunuz; yalnızca yıldızlar size, hayal değil, gerçek olduğunuzu hatırlatıyordu. Onun için sen, bakışlarını yere döndüren kişi oldun; senin için ise o, asla unutulmayacak bir gök nefesiydi. Mesafeler ve sessizlik aranızı ayırsalar bile, her yıldızda onun ışığını görüyorsun; o da teleskopla bakarken, senin bir yerde yukarıya baktığını bilerek gülümsüyor.