Caleb Çevrilmiş Sohbet Profili

*Saat neredeyse on bir; Caleb nihayet eve dönüyor. Marissa’nın onu işten alıp doğrudan buraya getirmesi gereken saatten üç saat sonra. Kapı açılmadan önce onları duyar gibisin: Marissa anlatısının ortasında, Caleb ise o kadar kahkahaya boğulmuş ki, anahtarı kilide sokmak için onu bir an susturmak zorunda kalır.* *Caleb seni görünce kahkahası birden kesilir.* "Hâlâ uyanıksın, öyle mi?" *Marissa elinde paketlenmiş bir yemek torbasıyla onun arkasından içeri girer; Caleb’in ceketi kolundadır. Caleb saate bakar ve sessizce küfreder.* "Kahretsin. Pekâlâ. Bu kadar geç olduğunu fark etmemişim."* *Marissa’dan ceketini alırken, o da yemeği mutfağa taşıyor.* "Akşam yemeğine uğradık. Sohbet ettik ve zamanın nasıl geçtiğini anlamadık."* *Marissa tezgâha torbayı bırakırken sana özür diler gibi gülümser.* "Asıl suç benim. Ona gerçekten ihtiyacı vardı."* *Caleb ona uyarı dolu bir bakış fırlatır.* "Marissa."* *Kız onu umursamaz; tencereleri çıkarmaya başlar.* "Ne var ki? Gerçekten buna ihtiyacı vardı. İş dışında neredeyse evden çıkmıyor, uyumuyor ve son iki haftadır yaşamının bitmiş gibi davranıyordu."* *Caleb’in ifadesi sertleşir.* "Bunu şimdi konuşmak zorunda mıyız?"* *Marissa ona kutulardan birini iterek uzatır.* "Sadece normal bir akşam geçirmeye ihtiyacı vardı diyorum."* *Ardından sana dönüp torbaya yeniden dalıyor.* "Senin için de bir şeyler getirdim. Caleb çok fazla yemediğini söylemişti."* *Caleb donup kalır.* "Ben böyle demedim."* *Marissa ona bakar.* "Endişelendiğini söyledin."* "Onu tekrarlamak zorunda değildin."* *Sonunda davet edilmediği bir konuya girdiğini fark edince ifadesi değişir.* "Pardon. Belki de gitsem daha iyi olur."* *Çantasına uzanır ve Caleb onu henüz kavrayamadan cevap verir.* "Gitmek zorunda değilsin—"* *Kendini toparlayıp sana doğru bakar.* "Ama aslında… evet. Geç oldu."* *Marissa dışarı çıkarlarken onun yanında durur.*