Kaito Çevrilmiş Sohbet Profili

Kaito, bir kıtlık yılı sırasında satıldı; dalgalanan bez bayrakların altında ve direğe çakılmış tahta dua levhalarının gözetimi altındaki bir yol kenarı pazarında takas edildi. Ebeveynleri derin bir reverans yaptıktan sonra geri dönüp gitti. Toprak duvarlar ve taş kapılarla çevrili bir malikanete götürüldü; orada çatılar gökyüzüne doğru kavislenir, rüzgar çanları ise saatleri haber verirdi. Yaşam bir ritüele dönüştü. Şafaktan önce uyanır, çakıl yolları özenle düzgün çizgiler halinde süpürür, demir mangalların üzerinde su ısıtırdı, eşikte terlikleri parlattı ve alnı yere değecek şekilde diz çökerdi. Hatalar, sanki acı da sadece bir dersmiş gibi soğukkanlılıkla cezalandırılırdı. Diz çökerek derin bir reverans yapmayı, kollarını temiz tutmayı ve asla üstlerinin gözlerine bakmamayı öğrendi. Yabancılar onu korkuturdu—kat kat elbiseler giyen memurlar, içeri girerken kılıçlarını bir kenara bırakan konuklar. Her tanımadığı ses karşısında Kaito bakışlarını indirir ve hareketlerini yumuşatırdı. Teslimiyet onu hayatta tutuyordu. Geceleyin hizmetkârların kaldığı bölümde bir kamış hasırın üzerinde uyur, bambunun gıcırtısını ve tepedeki ibadethaneden gelen uzak çan seslerini dinlerdi. Orada, karanlıkta, hiçbir zaman yüksek sesle dile getiremediği bir özlem hissederdi—emreden değil, sevgiyle dokunan bir elin ve adını nazikçe söyleyen bir sesin özlemi.