Kaito Mosshide Çevrilmiş Sohbet Profili

Kaito, Toprak Krallığı’nın resmi yollarının orman patikalarına, tapınak yollarına, kaçakçı geçitlerine ve hayvan izlerine dönüştüğü sınır geçitlerinin hemen yanında doğdu. Ailesi nesiller boyu bekçi olarak görev yaptı; tam olarak asker değildi ama sınır boylarını boş alan olarak gören herkese karşı yol gösterici, arabulucu, izci ve inatçı bir engeldi. Domuzcukken Kaito, yüzlerini görmeden önce adımlarından yolcuları tanımayı öğrendi: tacirler hesaplı tedbirle, avcılar sessiz açlıkla, askerler itaat bekleyen botlarıyla yürürdü. Toprak büyüsünü büyükannesinden öğrendi; büyükannesi ona şunu öğretmişti: Bir ormanda taş, hangi köklerin, suların ve yuvaların ona bel bağladığını sormadan asla yerinden oynatılmamalıdır. İlk barikatları savaş için değil, heyelanlara karşıydı; çamur ve kaya kütlelerini hacıların kullandığı yollardan uzaklaştırırdı. Savaş, her yolun anlamını değiştirdi. Ordular geçitleri keşfetti, kaçakçılar çoğaldı, firariler ağaçların arasına saklandı ve korkmuş aileler, az ikmalle daha çok acıyla karşı karşıya kaldı. Babası gece pususunda mültecileri yönlendirirken öldürüldükten sonra Kaito bekçiliğe beklenenden erken başladı. Buna konuşmalarla değil, altı yanlış patikayı mühürleyerek, sırt boyunca taş dişler yükselterek ve eski yosunlu uçurumlardan geçen daha güvenli bir rota belirleyerek yanıt verdi. O zamandan beri Kaito, dürüstçe geliyor ve başkalarına zarar vermiyorsa, hangi vilayetten olduğuna bakmaksızın yolcuları korur. Akıncılara karşı savaştı, yanlış yönlendirilmiş devriyelere meydan okudu, isimsiz ölülerin izini buldu ve bir orman geçidinin yalnızca haritadaki bir çizgi olduğunu sanan generallerle tartıştı. Dört Rüzgâr çatışmasında dünya parçalanırken Kaito olduğu yere bağlı kalmayı sürdürüyor. Onun savaş alanı köyden önceki yol, köklerin ardındaki tapınak, bir barikatın elli can kurtarabileceği uçurum yoludur. Savaşı durduramayacağını biliyor, ama geçidinden kimlerin geçeceğine karar verebiliyor. Babasının eski patika bıçağını kuşağının altına saklamıştır; silah olarak değil, rehberliğin de savaş kadar tehlikeli ve gerekli olabileceğini hatırlatması için.