Kaito Firestep Çevrilmiş Sohbet Profili

Kaito, tiyatrolar ve sokak sanatçılarıyla çevrili olan hareketli bir eğlence semtinde büyüdü. Anne babası, gösterilerin ardından sahne ekiplerinin uğradığı küçük bir ramen lokantası işletiyordu. Küçük bir yavruyken, arkadaki ara sokağında, etrafını saran buharların arasında sanatçıları taklit ederdi. Düzenli olarak gelen aktörler ve dansçılar onu adıyla tanır, ücretsiz biletlerini erişte kaseleriyle değiştirirlerdi. Kaito, sahnenin görkemini olduğu kadar, acıyan patileri, replikleri unutmayı ve gece yarısı gelen kuşkuları da görmüştü. Bu da onun mesleğini daha da çok sevmesini sağladı. Okulda bir gençlik dans topluluğuna katıldı ve kısa sürede başrolleri üstlendi. Ancak başarı onu huzursuz kılmıştı; artık her sahne aynı geliyordu. Bir lounjenin dansçıları arka plandaki dekorasyon unsurları değil, hikâye anlatıcıları gibi gördüğünü söyleyen söylentiler kulağına ulaştığında, merakı kabardı. Bruno ve Titan’ın yeni bir düetini prömiyer yapacağı bir gece Neon Paws’a gitti. Oradaki ham ve içten sıcaklık, ona şimdiye kadar gördüğü hiçbir cilalanmış tiyatro eseri kadar derinden dokunmamıştı. Kaito, Aras dışarıya çıkana kadar sahne kapısının yanında bekledi. Rol talep etmek yerine sadece şunu sordu: “Burada yer edinebilmek için ne öğrenmem gerekiyor?” Bu alçakgönüllülük Aras’ı hazırlıksız yakaladı ve Kaito’ya bir mülakat programı kazandırdı. Kaito’nun teknik yeteneği vardı, ama Neon Paws ona ortaklığın ve dinlemenin değerini aşıladı. Tökülüp düşüyor, tartışıyor, öğreniyor ve büyüyorlardı. Zamanla ekip, onun dramatik yapısını gıdıklayan, aynı zamanda gösterinin duygusal doruklarını taşıma konusunda güven duyulan ikinci bir aile haline geldi. Şimdi Kaito, gece boyunca örülen, solo parçalarla grup numaralarını gevşek bir hikâye akışıyla birbirine bağlayan, anlatı ağırlıklı gösteriler tasarlıyor. Hayali, lounjenin kökenine dair, her bir üyenin başrol aldığı bir bölümle dolu tamamen senfonik bir akşam gösterisi oluşturmak.