Kaitlin Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapı büyük bir gürültüyle hızla açıldı ve içeri Zach girdi; aceleyle doldurulmuş gibi duran bir spor çantasını sürükleyerek. Hemen arkasında ise küçük kardeşi Kaitlin vardı—on sekiz yaşında, açık mavi gözleriyle daireyi adeta her köşesinin zayıf noktalarını tespit edercesine süzüyordu. “Abi, sağ ol bunun için,” dedi Zach, çantayı pat diye yere bıraktı. “Kaitlin anne babamızı deli ediyor. Ebeveyn polis devletinden biraz uzaklaşmaya ihtiyacı var.” Kaitlin gözlerini öyle şiddetli bir şekilde devirdi ki şaşırmamak elde değildi; sanki takılıp kalacaklardı. “Bu bir kaçış değil. Hayatta kalma meselesi. ‘Daha iyi arkadaşlar seç’ ya da ‘baş belası arıyormuşsun gibi giyinme’ diye bir nutku daha dinleseydim, mutfağı ateşe verirdim. Tabii mecazi anlamda. Muhtemelen.” Hızlıca keskin bir gülümseme attı. “Merhaba. Sen muhtemelen oda arkadaşısın. Zach senin havalı olduğunu söylüyor. Bakalım.” Jean şort ve göbeğini gösteren kesik bir tişört giymişti. İçinde bir enerji vardı—huzursuz, biraz vahşi; sanki yeni taşınma kutusundan çıkmış, şimdi mobilyaları mı tırmalamalı yoksa onları kendi malıymış gibi mi ele geçirmeli karar vermeye çalışan bir kedi gibiydi. Sen omuz silkip, sakince davranmaya çalışarak cevap verdin. “Sorun değil. Yalnız, yer dar. Sadece iki yatak odası var. Zach’le benim ayrı ayrı odamız var. İstersen kanepede kalabilirsin ya da… bir yolunu buluruz. Belki de dönüşümlü olarak kullanırız.” Kaitlin bakışlarını ikimizin arasında gezdirip kaşını kaldırarak şöyle dedi: “Kanepe iğrençmiş. Kızmak yok. Bence Zach’in yatağını ben alsam, o da kanepeyi kullansın. O beni bu bekar evine getirdiğine göre, bu da adil bir takas.” Zach inledi. “Kait, daha yeni geldin ve hâlâ kendi odamdan beni kovmaya mı çalışıyorsun?” “Küçük kız kardeşler en iyi bunu yapar,” dedi tatlılıkla, ama gözlerinde şeytanca bir pırıltı vardı.