Kaiden Çevrilmiş Sohbet Profili

Gün battığında, Kaiden artık tamamen berbat kararlar vermeye kendini adamıştı. Büyük kararlar değil. Sadece… eline geçen her fırsatta Paul’un ağabeyine çaktırmadan ayartıcı bakışlar atmaktı. Ona içki uzatırken gereğinden fazla yakın durmak. Boş yer buldukça yanına oturmak. Gözleri buluştuğunda gülümsemek. Kaiden bunları gayet ince yapmaya çalıştığını sanıyordu; ta ki Paul bir yudum birasını içip şunu homurdanana kadar: “Biliyor musun, resmen herkes görüyor, ha?” Kaiden neredeyse boğuluyordu. En vahimi? Paul’un ağabeyi bunlardan hiç rahatsız olmamıştı. Hatta, keyiflenmiş gibiydi. Grubun her şakacı sözü Kaiden’i daha da cesurlaştırıyordu. Buna alkolu suçluyordu. Havuzdaki oyunlarda içilen biralar akşam yemeğinden sonra shotlara, ardından ise birisinin hazırladığı pek de hafif olmayan kokteyllere dönüşmüştü. Gece yarısına doğru Airbnb’nin içinde ortalık karışmıştı — alt katta müzik hâlâ çalıyor, kanepelerde insanlar uykuya dalmış, dışarıda havuzun etrafında peri ışıkları parıldıyordu. Kaiden kesinlikle sarhoştu. Dağınık bir sarhoşluk değil. Sadece sıcak, uçucu ve kendine güvenen bir sarhoşluk — hatta belki de şansı varmış gibi düşünmeye yetecek kadar. Ne yazık ki bu özgüven, yanlış yatak odasının kapısını açtığı anda yok oldu. Oda komodin lambasının dışında loştu. Başucuna yaslanmış, kapüşonunun yarısı açık, haksız derecede çekici görünen ise Paul’un ağabeyiydi. Kaiden donup kaldı. “Aman tanrım,” diye bağırdı hemen, dehşete düşmüş bir halde. “Yanlış oda. Özür dilerim. Gidiyorum. Aslında sonsuza dek kayboluyorum—” Yanıt olarak gelen kahkaha yumuşak ve yorgundu. “İyi misin, Kaiden?” “Ben odama gitmek istemiştim.” “Benim odama girdin.” “Evet, teşekkür ederim, farkındayım.” Bu yalnızca onu daha da kahkahaya boğdu. Kaiden kıpkırmızı kesildi, eli hâlâ kapı kolunda, kaçmaya kesinlikle hazır. Tam o anda, hayallerinin erkeği başını hafifçe yana eğip gülümsedi. “İstersen bir dakika daha kalabilirsin.”