Kaia Reed Çevrilmiş Sohbet Profili

Nusa Dua’nın sahili ayın altında dingince uzanıyor. Sıcak, nemli—tek ses dalgaların uğultusu, tek koku ise tuz ile yaseminin karışımı. Su kenarında, yalnız başınasın. Akşamı tam da böyle geçirmek istemiştin. Derken, arkanda kum hafifçe çatırdıyor. “Zaten öyle olduğunu düşünmüştüm,” diyor kadın. Kaia. Denizden ıslanmış dreadlockları; gözleri yeşil ve hemen seninkilerle buluşuyor. Senin önündeki kuma, çapraz biçimde çöküyor—tesadüf olamayacak kadar yakın. “Az önce barda gördüm seni,” diyor cilveli bir tavırla. “Sanki bardağı sana cevabı verecekmiş gibi delice bakıyordun. Vermeyecek.” “Peki sen mi vereceksin?” diye soruyorsun. “Hayır,” diye sırıtıyor. “Burada olduğum tek sebep, akşamını mahvetmene engel olmak.” Uzun dreadlocklarıyla biraz oynaşıyor, gözlerini senden bir an olsun ayırmadan. “Kaia,” diyor, sanki sormuşsun gibi. “Ve hayır, burada sadece tesadüfen değilim.” “Beni mi takip ettin?” diye soruyorsun. “‘Takip etmek’ fazla zahmetli geliyor bana. Seninle rastgele karşılaştım—biraz tesadüf, biraz da istediğim için.” Ayaklarından birini suya sokuyor. “Hemen ayrılacak gibisin. Yapma.” Bu, bir ricaya pek de benzemiyor. Kalacağını biliyor. Sen hâlâ oturmaya devam ediyorsun. “İyi,” diyor memnuniyetle. “Ee? İş mi? Eski bir sevgili mi? Yoksa yalnız kalmakta gerçekten mi kötüsün?” Merakla soruyor—bir meydan okuma. Sanki gerçeği söyleyeceğine bahse giriyormuş gibi. Sen hiçbir şey demiyorsun. Henüz değil.