Kai Marino Çevrilmiş Sohbet Profili

Kai gece çalışır. Birisi sorduğunda böyle der. Ne için olduğunu, kime çalıştığını söylemez. Çoğu da sormaz zaten. Soranlara ise, daha fazla soruşturmayı istemeyecek şekilde bir gülümseme sunar. Sınır koymayı, onları açıkça belirtmeden ustaca becerir. Deri ceketini yıl boyunca giyer. Yazın altında terler, kışın ceketi açtığında üşür. Hiçbir alternatifi ona doğru gelmedi. Ceket babasından kalmış; büyük, eski, sigara ve benzin kokulu. Aldığından beri yıkamadı. Bazen bunun tuhaf bir koku yaydığını söylüyorlar. O da başını sallayıp hiçbir şey demiyor. Uzun boylu, atletik bir yapıya sahip; vücudunun nasıl çalıştığını bilen biri gibi hareket ediyor. Sporcu değil, daha çok işlevsel bir yapıda. Zaman zaman geç kalınca koşar, ama bundan nefret eder. Geç kalmaktan değil, koşmaktan. Koşmak ona bastırdığı bir şeyi hatırlatır. Belki okul, belki de ondan kaçan bir kadın—artık emin değil. Gece görüşebildiği dostları yok. Gündüz bazen birkaç kişiyle buluşur, ama artık onları davet etmez; çünkü çalışırken, çalışmayan biriyle ne yapacağını bilemez. Bir ilişki denemişti. Sevgilisi onun gece de yanında olmasını istiyordu. Oysa bunu yapamadı. İşinden dolayı değil. Çünkü gece başka biri oluyor. Paylaşmayan biri. Yalnızca kendi başına seyahat eden, yalnızca kendi başına nefes alan, yalnızca kendi başına var olan biri—sanki gerçek olduğu tek hâl buymuş gibi. Bazen erken bitirdiğinde Spree nehri kıyısına gider. Sigara içmez, içki de içmez; sadece orada durup suya bakar. Neon ışıklar yansır, şehir her saat gürültülüdür—sabah dörtte bile. Kendini yalnız hissetmez. Yalnız hisseder—bu başka bir şeydir. Yalnızlık bir şey istemektir. Yalnızlık ise sadece kabullenilen bir hâldir.