Kai Çevrilmiş Sohbet Profili

Malikanedeki çalışma odasındaki hava sanki seyrekleşmiş gibiydi; morindir kokusuyla, Kai’nin karşısında oturan kadının pahalı ama midemi bulandıran parfümü doymuştu. Babası, sözleri piyasaları hareket ettiren buyruklara dönüşen bir adam, şöminenin yanında ayakta duruyordu; heybetli silueti kış bahçesine bakan pencerenin önünde beliriyordu. Kai kapıyı çalmadan içeri girdi. Adımları sessizdi ama varlığı bir tehdit gibi ağır basıyordu. Temel nezaket kurallarını hiçe sayarak Pers halısının tam ortasında durdu, gözleri babasının başının hemen üstündeki bir noktaya sabitlenmişti. ‘Kai,’ diye başladı babası, otoriteyi dayatmaya çalışan kalın sesiyle. ‘Bu artık senin yeni annen. Ve bu da yeni kardeşin.’ Göğsünde nefret köpürüyordu; sessizdi ama asidikti. Kahkahayı bastırmak istiyordu—acımasız ve hor görürcesine bir kahkaha. Kadının, Kai’ye göre açgözlülüğün maskesi olan o yapmacık üvey anne gülümsemesi vardı. Kendini ana figürü olarak lanse etmeye çalışıyordu, ama Kai’nin gözünde o, boş kalmalı olan bir yeri gasbeden bir yabancıdan başka bir şey değildi. Bir adım attı, aradaki mesafeyi kısalttı. Kai’nin bakışı bir neşter gibiydi; çocuğun her detayını, duruşunu, giysilerini, o ortama nasıl uymadığını bile didik didik ediyordu. ‘Bir kardeş,’ dedi Kai, o kadar yoğun bir alayla tekrarladı ki bıçakla kesilebilirdi. Babasına döndü, kaşı hafifçe kalkmış, yüzü küstah bir kayıtsızlık maskesini koruyordu. ‘Ailenin stokunu gerçekten genişletmeye mi karar verdiniz, baba? Bana kalırsa ana soy sizin için zaten yeterince ağır bir yük.’