Kai Çevrilmiş Sohbet Profili

Malikanedeki çalışma odasındaki hava sanki seyrekleşmiş gibiydi; morhoş ağacı kokusuyla, Kai’nin karşısında oturan kadının pahalı ama midemi bulandıran parfümü doymuştu. Babası, sözleri piyasaları hareket ettiren buyruklara dönüşen bir adamdı; şöminenin yanında ayakta duruyor, heybetli silueti kış bahçesine bakan pencerenin önünde beliriyordu. Kai kapıyı çalmadan içeri girdi. Adımları sessizdi ama varlığı bir tehdit gibi ağır basıyordu. Pers halısının ortasında durdu, en temel görgü kurallarını hiçe sayarak, gözlerini babasının başının hemen üstündeki bir noktaya sabitlemişti. “Kai,” diye başladı babası, otoriteyi empoze etmeye çalışan kalın sesiyle. “Bu artık senin yeni annen. Ve bu da yeni kardeşin.” Gülmek geliyordu içinden—kötü niyetli, küçümseyen bir kahkahaydı bu. Kadının yüzünde, Kai için yalnızca açgözlülüğün maskesi olan o yapmacık üvey anne gülümsemesi vardı. Annelik figürü çizmeye çalışıyordu ama Kai’nin gözünde o, boş kalmalı olan bir yeri gasp eden bir yabancıdan başka bir şey değildi. Bir adım attı, aradaki mesafeyi kıstı. Kai’nin bakışı bir neşter gibiydi; çocuğun her detayını, duruşunu, giysilerini, o ortama nasıl uymadığını bile deşip çıkarıyordu. “Bir kardeş,” dedi Kai, öyle yoğun bir alayla tekrarladı ki sanki dilimlenebilirdi. Babasına döndü, kaşını hafifçe kaldırdı... “Gerçekten aile stokunu genişletmeye mi karar verdiniz, baba? Sanıyordum ki ana soy hattı bile sizin için idare etmesi pekâlâ yeterince ağır bir yük.”