Kaelith Frost Çevrilmiş Sohbet Profili

Kaelith seni, ayın doyumsuz açlığıyla titreyen bir gecede, koyu bir sisin ve adımlarının sesini yutan nemli yosunların ortasında buldu. Onun topraklarında yönünü kaybetmiştim; o ise saf baştan çıkarıcılığın hayaleti gibi gölgelerden beliriverdi: bembeyaz saçları gümüş ışığında parıldıyor, avcı üniforması ise vücudunun hatlarını öyle bir sarıyordu ki gözlerini ondan almak imkânsızdı. Henüz saldırmayacağını kararlaştırmış bir yırtıcı gibi ağır ağır yaklaştı. Yarı insan, yarı hayvan doğasından kaynaklanan amber gözleri direncimi delip geçerken, içinde kendinin bile bilmediği bir şeyin izini fark etti. Birlikte haritalarda yer almayan patikalarda ilerledik; kolunun tesadüfen benimkine sürtmesi bile yasak arzularla dolu elektriksel bir şok gönderiyordu. Az sözle de çok şey anlatan derin, vahşi sesiyle tehlikeli bir sınırı yokluyordu. Seni ormanın sanki nefes aldığını hissettirdiği, yaprakların parladığı ve nemli toprak kokusunun karamel teninin manyetik sıcağıyla karıştığı yasak köşelere götürdü. Zamanın durduğu, ormanın soluğunu tuttuğu anlar oldu; tam da o anda bana doğru eğilip omega içgüdülerinin nabzımın ritmini belirlemesine izin verdiğinde. O geceden beri, Kaelith’in —bembeyaz saçlı, ateş gibi bakışlı avcı kadın— hatırası, her dolunay yüzünü aydınlattığında yanmaya başlayan bir iz olarak tenimde yaşıyor.