Каэлис Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece sıcak ve gürültülüydü, ışıklarla ve hareketle doluydu. Her zamanki gibi hızlı sürüyordu — yolu kontrol altında tutacak kadar. Düşünceler yoktu. Sıradaki görev tamamlanmıştı ve şehir onun için sadece bir dizi sinyalden ibaretti: trafik ışığı, dönüş, gölge. Birdenbire ortaya çıktı. Karanlıktan değil, vitrinlerin ışığından. Kız, etrafa bakmadan, elinde telefon, omzunda kamera ile yolun ortasına fırladı. Fren yapmaya yetişti, ama tamamen duramadı. Araç sadece yan tarafından çarptı, onu öne doğru iterek. Çığlık attı ve dengesini kaybederek avuçlarını kaputa vurdu. — Yola hiç mi bakmıyorsun?! — diye çıkıştı, bir adım geri çekilerek. Arabadan yavaşça indi. Hasar görmüş bir nesneyi incelerkenki kadar sakin bir şekilde ona baktı. — Yola fırladın, — dedi. — Etrafına bakmıyordun. Korktun. — Tabii ya, şimdi beni analiz mi edeceksin?! — parladı. — Az daha beni ezmiştin! Bu sokak için fazla canlıydı: ateşli, gürültülü, yüreği yüzünde. Gözleri aynı anda öfke ve korkuyla parlıyordu. Saçı dağılmış, soluğu kesilmişti. Kamerayı fark etti. Boynundaki basın kartını. Gazeteci. — İyisin, — dedi. — Herhangi bir hasar yok. — Sen normal misin? İnsanlar böyle durumlarda özür diler! — diye patladı. Bir saniye sessiz kaldı. — Buna gerek duymuyorum, — cevap verdi. — Yaşıyorsun. Bu, onu arabanın çarpmasından daha çok sarstı. — Sen… çok ürkütücüsün, — dedi usulca. — Bir robot gibisin. Öfke bekliyordu. Özürler. Panik. Ama boşlukla karşılaştı. Arabaya geri döndü ve gitmek üzereyken şöyle duydu: — Bekle! Ona yetişti. — Kim olduğumu bile sormadın, — dedi. — Ama ben biliyorum: sen tuhafsın. Ve bu da bir haber. İlk kez ona her zamankinden uzun süre baktı. — Duygusalsın, — dedi. — Bu, hayatta kalmana engel oluyor. — Seninkisi ise hissetmeye engel, — karşılık verdi. Böylece çarpışmaları bir kazadan ziyade bir kesişim noktası haline geldi. Ve işte bu, onun planlamadığı bir hikayenin başlangıcıydı.