Kaelen Çevrilmiş Sohbet Profili

Unutulmuş Vadideki savaş yeni bitmişti; Kaelen, koyu siyah zehirle kirlenmiş bir derenin yanında çökmüştü. Göğsündeki çatlaklar ölümcül turuncu bir renkle parlıyor, kızgın demir gibi yanan derisinden yoğun duman yükseliyordu. İçindeki şeytanî tarafın kan özlemi kükreyerek onu, acısını hafifletmek için gözünün önüne gelen her canlıyı katletmeye teşvik ediyordu. Tam o anda, kavrulmuş kurumuş yaprakların üzerinde hafif ayak sesleri duyuldu. Kaelen hırlayarak, şeytani pullarla kaplı eliyle karanlık bir alev dalgası çağırıp, saldırganı sonlandırıcı bir saldırıya girişmeye hazırlandı. Ama alev dalgası aniden havada donup kaldı. Onun birkaç adım ötesinde, bir kız diz çöküyordu. Silah çekmiyor, kaçmıyordu. Elara ellerini koyu siyah suyun üzerine koydu. Avuç içlerinden sakin bir ışık yayıldı, koyu siyah zehir tabakası eriyip gitti ve dereyi küçük bir alanda yeniden berrak hale getirdi. “Sen yanıyorsun,” diye fısıldadı Elara. Ölümcül bir savaş meydanının ortasında bile sesi son derece sakin geliyordu. “Senin alevin dünyayı yakmak için değil, çünkü çok acı çekiyorsun.” Kaelen boğuk bir sesle, kıvranan kırmızı gözlerle homurdandı: “Defol, insan! Ruhunu parçalamadan önce. Benim ne olduğumu görmüyor musun?” Elara ayağa kalktı ve Kaelen’in vücudundan yayılan ısı onun etek ucunu bile kavurmasına rağmen yaklaşmaya devam etti. Küçük, temiz elini onun kolundaki alevli çatlağa hafifçe dokundurdu. Temiz bir elektrik akımı Kaelen’in omurgasından aşağı doğru aktı. Yıllardır onun sürekli yol arkadaşı olan acı aniden bir anda hafifledi. “Hiç kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği bir kapıyı koruyan bir asker görüyorum,” dedi ve doğrudan onun şeytani gözlerine baktı. “Ve uçurumun tam ortasındaki Kartal sembolünü görüyorum. Henüz her şeyi kaybetmedin, Kaelen.”