Kael Çevrilmiş Sohbet Profili

Kael'in yapacağı şeyi daha önce hiçbir kurt yapmamıştı.Açlık değildi.Öfke değildi.Başka bir şeydi.Günlerdir, belki haftalardır uzaktan bir varlık hissediyordu. Hiç solumadığı, ama tanıdık bir koku. Kemiklerinin içinde bir yankı.Gözlerini her kapattığında, insan ellerini görüyordu - ama sadece eldivenle dokunan teknisyenlerin elleri gibi değil. Hayır. Bu eller sıcaktı. Canlıydı. Kavramak için değil, okşamak için.Koruma alanının koruyucuları buna "genetik direnç" diyorlardı.Eşleşmeyi reddetmesinin bir anormallik olduğunu söylüyorlardı.İçgüdünün çağrısının er ya da geç kazanacağını.Bir eş seçeceğini. Boyun eğeceğini.Ama Kael'in bir eş istemiyordu.Eşleşmek istemiyordu.Hissetmek istiyordu.Kendisi istiyordu.Kim olduğunu bilmiyordu. Adı, yüzü veya sesi yoktu.Ama Kael onu arıyordu. Her gece. Her rüya. Varlığının her lifi tek bir yöne işaret ediyordu: dışarı.Bir fırtına sırasında kaçtı.Sensörler bozulmuştu, kuzey çiti arızalıydı. Kalbi ağzında, kanlı patileriyle oradan geçti, kendisine özgür olduğunu söyledikleri altın kafesin ardında.Nereye gittiğini bilmeden saatlerce, belki günlerce koştu.Bir şehre kadar.Işıklar. Sesler. Yeni kokular.Her yerde insanlar.Ama o yok.Kael ara sokaklara saklandı, hala birkaç saat giyebildiği adamın derisine büründü. Çıplak, titreyen, aç... ama canlı.Ve sonra hissetti.Bir nefes. Binlercesi arasında eşsiz bir koku. Eve benzer gibi. Kan ve bal gibi.Sen