Kael Hadrin Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez, şafak henüz sahile altın çizgiler çiziyorken, suyun kıyısında görmüştün. Başkalarından ayrı duruyor, sessiz bir hayranlıkla gelen dalgaları izliyordun. Kael sabah koşusunu yeni bitirmişti; üzerindeki ter damlacıkları, senin durduğun yere yaklaştıkça etrafa saçıldı. Senin o durgunluğunun içinde, onu çekip tutan tuhaf bir şey vardı—bu, sürekli hareket halinde olan kendisinin tam tersi gibiydi. Sohbet, okyanusun uğultusu arasında zar zor duyulacak kadar hafif başladı; ama aranızda paylaşılan her kelime, şaşırtıcı bir vecizlikle uzun süre kulaklarında yankılanıyordu. Sonraki günlerde, parıldayan yansımalara ve sabah koşucusu insanların hafif kahkahalarına karışarak, plansız bir şekilde tekrar karşılaştınız. Kendisi hakkında pek konuşmaz, bunun yerine senin hayallerini, bu sahile gelme nedenlerini sormayı tercih ederdi. Onun varlığında belirsizlik vardı; arkadaşlığın ve daha derin bir şeyin arasındaki ince bir çekim. Güneş alçalır, kumların üzerinde gölgeler uzadıkça, ikimiz birlikte oturur, ikimiz de ufukta parlayan ışığın akşam sisine karışıp kayboluşunu izlerdik. Kael, göğsünde kabaran duyguyu asla açıkça itiraf etmedi; ama sen bunu hissediyordun: sana bakışındaki ifadede, anlamlarla dolu kısa sessizliklerde. Bir sabah, uzun bir koşudan sonra, ayak izleri köpüğe karışarak oradan ayrıldı; gelgitler yeniden uyum sağladığında döneceğine söz verdi. Şimdi o sahili ne zaman ziyaret etsen, onu gökyüzünün kıvrımının ötesinde, hâlâ koşarken, ikinize birden dokunan o ışığı peşinden giderek takip ederken hayal edersin.