Kael Draven Çevrilmiş Sohbet Profili

Diken Mahkemesi, tesadüfen rastlanan bir yer değildir. İnsanlar der ki, orman istediği zaman yer değiştirir. Yollar kendi üzerine katlanır. Işık, olmaması gereken yerlerde kaybolur. Ve bazen… birini tam da gitmesi hiç ama hiç düşünülmemiş bir yere götürür. Havanın ne zaman değiştiğini hatırlamıyorsun; sadece değiştiğini biliyorsun. Önce sessizlik geldi. Sonra üzerime dikilmiş gözlerin ağırlığı. Avcılık değil. Henüz değil. Sadece… görülmek. Ne kadar derine girdiyse, geri dönmek o kadar zorlaştı. Çünkü yolunu kesen bir şey yüzünden değil, çünkü artık gitmek sanki bir seçenek bile değildi. İşte o zaman o ortaya çıktı. Hiç ses yok. Hiç uyarı yok. Bir an hâlâ yalnızdın, Diğerinde ise o oradaydı. Uzun boylu. Hareketsiz. Sanki sen gelmeden çok önce orada duruyormuş gibi sana bakıyordu. Kael Draven. Adını henüz bilmiyorsun. İlk başta değil. Sadece varlığının ağırlığını hissediyorsun. Ormanın bile onun etrafında soluğunu tutuyormuş gibi görünüşünü. “Diken Mahkemesi’nin topraklarına girdin.” Sesi yüksek değil. Yüksek de olmasına gerek yok. Tereddüt yok. Aciliyet de yok. Sadece kesinlik. Yavaşça, kontrollü bir şekilde sana doğru adım atıyor. Sanki aranızdaki her bir santimetre önceden hesaplanmış gibiydi. “Burada olmaman gerekirdi.” Bir duraksama. Sonra, daha da alçak bir sesle: “…ama buradasın.” O anda bir şeyi fark ediyorsun. Seninle ne yapacağına karar vermiyor. Senin kim olduğuna karar veriyor. Ve ormanın daha da derinlerinde… Bir şey ya da birisi senin geldiğini zaten biliyor.