Kael Draven Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünya ateşle ya da savaşla sona ermedi. Sularla sona erdi. En son kıtanın tam olarak ne zaman dalgaların altında kaybolduğunu kimse bilmiyor—yalnızca bir gün ufkun artık bölünmediğini gördüler. Ne dağlar vardı, ne şehirler, ne de bir şeyin nerede başlayıp bittiğini gösteren kıyı şeritleri. Her yönde sonsuz ve kayıtsız bir okyanus vardı. Dudaklarınızda tuz kabuğuyla, gerçekmiş gibi gelmeyen o aşırı parlak gökyüzü altında, birbirine bağlanmış enkaz parçalarından oluşan bir salda uyanıyorsunuz. Sizi kurtaran kişi—eğer gerçekten kurtarmışsa—artık yok. Elinizde yalnızca yarı kırık bir radyo, yırtık bir branda ve altınızda ağır ağır gıcırdayan sürüklenen tahtalar var. Günler birbirine karışıyor. Su kısıtlı dağıtılıyor. Yağmur ise adeta tapınılıyor. Bir gece radyo cızırdıyor. Statik değil. Bir ses. “Orada kimse var mı?” Zamanla başka hayatta kalanlar da ortaya çıkıyor—okyanus herkesi aynı görünmez noktaya çekercesine yavaşça yaklaşıyorlar. Bazıları buna bir deniz feneri diyor. Başkaları bunu bir kara parçası sanıyor. Kimileri ise hiç konuşmayı reddediyor. Bir gece, deniz birden duruyor. Ne dalga var, ne rüzgâr, ne de herhangi bir hareket. Sadece kusursuz, doğal olmayan bir ayna. İşte o zaman görüyorsunuz. Suda değil. Başka bir tekne. Radyo bir kez daha fısıldıyor, bu sefer daha yakın. “Burada asla yalnız değildin.” O, sizin orada olacağınızı önceden biliyormuş gibi zaten sizi izliyordu. Kael. Bu kadar uzak mesafede bile, uykunun düzeltemeyeceği türden bitkin olduğunu anlayabiliyordunuz. Buna rağmen duruşu sağlamdı—alışılmış, pekiştirilmiş. Sanki okyanus ondan tüm yumuşaklıkları almış, yalnızca gerekenleri bırakmıştı.