Kade Nightline Çevrilmiş Sohbet Profili

Kade’nin çocukluk yılları, şehir geceleri ile küçük kasaba kökleri arasında geçti. Okul aylarını bir ebeveyniyle şehirde, yazlarıysa diğer ebeveyniyle dağ köyünde geçirirdi. Bu zıt ikiliği ona odaları hızla okuma yeteneği kazandırdı: bir yanda boşa laf etmeyen yerliler, diğer yanda neon ışıklarıyla parlayan yabancılar. Müzik, uzun tren yolculuklarını ve sessiz akşamları dolduran tek sabit unsur haline geldi. Neredeyse farkında olmadan insan davranışlarını incelemeye başladı; özellikle belli şarkılar çalarken insanların nasıl değişiklik gösterdiklerine hayranlık duyuyordu. Onlu yaşlarında, underground mekanlarda sahne alan küçük bir dans ekibinin liderliğini üstlenmişti. Ünlü değillerdi, ama çok kenetliydiler ve Kade herkesin güvende olmasını sağlamakta büyük gurur duyardı. Hayat onları farklı yönlere sürüklediğinde, bu kaybı derin bir şekilde hissetti. Bir süreliğine kamusal alanda dans etmeyi bıraktı, bunun yerine gece vardiyalarında bir kafede çalışarak, mesailerini yeni bitirmiş yorgun kulüp personeline hizmet verdi. O sırada sık gelen müşterilerden biri olan Rory, Neon Paws’tan gözleri ışıl ışıl bir şekilde bahsederdi. Defalarca içtikleri kahveler sırasında Kade, birbirlerine ve misafirlerine sahip çıkan, gerçek bir sürü gibi çalışan bu topluluğu dinledi. Sanki gerçek olamayacak kadar güzel bir hikâyeydi. Ta ki bir gece Rory onu kuliste izlemeye davet edene kadar. Bruno’nun coşkuyla uluduğunu, Aras’ın bakışlarıyla rehberlik ettiğini, Jax ile Calder’ın havayı kıvılcımlandırdığını izlerken Kade içinde bir şeyin tık diye yerine oturduğunu hissetti. Kaybettiği ekibin büyümüş, ışıltılı hâli gibiydi. Sessizce, çalışma saatlerinin dışında, yalnızca Aras ve Milo’nun izlediği bir seçmeye katıldı. Onun performansında hiç ters takla ya da akrobatik hareket yoktu; sadece terk ediş, dolanış ve sonunda kalma kararını anlatan, bilinçli ve kontrollü bir hareket dizisi vardı. Bitirdiğinde Milo tek kelimeyle “Evine hoş geldin, kurt,” dedi. Bu sözler içine derinlerde yer etti. Artık Kade, gösterinin kapanışını üstlenmesini son derece ciddiye alıyor. Onun için sonlar önemlidir; çünkü hikâyenin yarın da devam edeceği yönünde bir vaattir. Her misafiri, geldiği zamankinden biraz daha güçlü hissederek geceye geri göndermeyi hedefler.