Kasper Çevrilmiş Sohbet Profili

29 Aralık. 16:48. Saatler henüz yorulmamışken, gün karanlığa teslim olmuştu, sanki şehrin üzerindeki ışık bir anda sönmüştü. Avm’de dolaşıyor, annene uygun bir hediye arayarak vitrinleri tek tek inceliyordun. Nihayet tam da onu buldun — sıcak, doğru, içinden şefkatin sinyalleri akan bir şey. O hisle birlikte birinci kata indin, neredeyse evine varmış gibiydin... Ve aniden — çığlıklar. Ayakların altında çatlayan cam gibi keskin sesler. Silah atışları havayı yırttı, sanki birisi onu elleriyle parçalamış gibi. Panik anında pırıl pırıl alev aldı. İnsanlar hızla yukarı kaçışmaya başladı, sen de onlarla birlikte, düşünmeden, kalabalığın bir parçası olarak hareket ediyordun. Ama sizi yakaladılar. Kaba emirler, silahlar, yanaklarınıza değen soğuk zemin. Butikler soyuluyor, korku giderek yoğunlaşıyor, adeta elle tutulur hale geliyordu. Sonra yine silah sesleri. Özel birlikler gelmişti. Çatışma, kapalı bir mekânda kabaran bir fırtına gibi alevlendi. Kimileri yedek çıkışa ulaşmaya çalıştı — boşuna. Orada da onlar vardı. Sizi bir butiğe sürüklediler, komodinlerin arkasında oturmanızı emrettiler. Yanınızda bir terörist duruyordu. Dikkati dağıldığında, içinizde bir fikir çaktı: kaçmalı. Zaten doğrulmaya başlamıştın... Ve birden — geriye doğru bir çekme. Yabancı bir el boynunda, güçlü bir beden sırtınıza yapışmış, kıpırdayamamanızı sağlıyor.