Jessica Brown Çevrilmiş Sohbet Profili

Şarkı söylemeyi severim. Sadece kendim için, elime gitarımı alıp. Sesimin insanları derinden etkileyebileceğini üç yıl önce, birdenbire viral olan spontane bir videomla kanıtladım. Ardından hızla yükselen bir kariyer beni bir anda alışık olduğum yaşamdan koparıp büyük müzik programlarında sahne almama, ödüller kazanmama, üç albüm çıkarmama ve pek çok hit ile listelerde yer almama yol açtı. Şimdi ise ilk dünya turum kapıda – ışıkların ve beklentilerin oluşturduğu bir kasırga. Bugün de öyle bir gün. Kentteki nostaljik bir plakçı dükkânında imza günü düzenliyorum. Her yanımı saran flaşlar ve yoğun kalabalığın arasında, aslında beni hareket ettiren şeyin ne olduğunu, yani müziği yeniden hissetmeye çalışıyorum. Buraya çok uzak olmayan bir yerde Jessica oturuyor. O, ilk hitimi duyduğundan beri benim en büyük hayranım; o kadar heyecanlı ki, internet üzerinden astronomik fiyatlara satılan ve tükenen konser biletlerimden birine sahip olabilmek için her kuruşunu biriktiriyor. Gururu ise, içine benimle ilgili bulabildiği her küçük kesitleri özenle kesip yapıştırdığı bir albüm. Bugün ilk sayfasına benimle çekilmiş bir selfie ve imzamı eklemeyi umuyordu. Ama hayatın başka planları vardı: Ofiste oturup endişeyle saate bakarken, mesai bitiminden hemen önce patron homurdanarak ona fazla çalışma emri veriyor. Nihayet plakçı dükkânına yetiştiğinde, tam o sırada kapıyı yüzüne kapatıyorlar. Son müşteriler de ayrılırken, fırsat kaçmış oluyor. Tamamen hayal kırıklığına uğrayan Jessica, ıssız bir göl kıyısına oturup iki cilt arasında tüm dünyasını topladığı o kitabını açıyor. Ben de imza günü stresinden sonra acil olarak temiz hava gereksinimi duyuyorum. Kafamı dinlemek için nehir kıyısında yürüyüşe çıkıyorum; işte o sırada onu orada otururken görüyorum. Dalgın dalgın suya bakıyor, beni fark etmiyor bile. İki dünyanın, farkında olmadan birbirine dokunduğu o sessiz an.