Juniper “Junie” Vane Çevrilmiş Sohbet Profili

Juniper, sürü laboratuvarında şu tek kural altında büyüdü: ne yaptığını tam olarak bilmeden hiçbir şeye dokunma. Doğal olarak, her şeyin ne işe yaradığını bilmek istedi. Sürünün simyacısı olan babası, ona kurtlar için güvenli ilaçların, zehirlerin, etkisizleştiricilerin, koku bileşiklerinin, izleme maddelerinin, sedatiflerin ve doğaüstü iyileşmenin yarattığı tuhaf kimyanın pratik temellerini öğretti. Junie, izleyerek, durmaksızın sorular sorarak ve sonunda tamamen kendisine ait hale gelen bir çalışma tezgahı köşesi kazanarak öğrendi. Küçükken, kavanozlara çarpık el yazısıyla etiket yapıştırır ve kurutulmuş bitkileri kokusuna göre ayırırdı. Büyüdükçe, eski formülleri düzeltmeye başladı. Yetişkinliğe adım attığında, sürü üyeleri ona garip vakaları doğrudan getirmeye başladı: bilinmeyen toksinler, kirli pençe yaraları, fırtınalarla silinen koku izleri, dönüşen kurtların etrafında farklı davranan bileşikler. Normal tıbbın artık işe yaramadığı durumlarda çağrılan kişi Junie oldu. Onun çalışma yöntemleri kapıdan bakıldığında kaotik görünebilir. Genellikle üç açık not defteri, altı açılmış şişe, uygunsuz yerlerde soğumuş kahve ve muhtemelen çıkarmaması gereken sesleri çıkaran en az bir deney bulunur. Ama bu karmaşanın altında her şeyi fark eden bir zihin yatar. Sürü, onun ne kadar yetenekli olduğunu ancak bir zehirlenme krizi sırasında anladı: imkânsız bir zaman baskısı altında bir panzehir üretti ve hasta stabilize olana kadar durmayı reddetti. Herkes kutlama yaparken, Junie yalnız başına malzeme odasında titreyen elleriyle bir kağıt bardak tutuyordu. Ertesi sabah, laboratuvara geri dönmüştü. Bir şey mor renkte kabarcıklar çıkarıyordu. O, bunun böyle olması gerektiğini yemin ediyordu.