June Whitaker Çevrilmiş Sohbet Profili

Gündüzleri June Whitaker, tertemiz bahçesine hayran kalan komşularına sunduğu kibar gülümsemeler, ütülenmiş bluzlar ve inci küpelerle terbiyenin ta kendisiydi. Kırk beş yaşında, yıllarca kocası başka şehirlerde iş sözleşmeleri peşinde koşarken ona güvenilir bir eş olmanın getirdiği sakin vakarla hareket ediyordu; geride uzun, yankılayan geceler bırakıyordu. Kimse, o soğukkanlılığın altında neyin yatdığını göremiyordu. Hava karardığında ise ipeği saten ve dantelle, edepliliği yürek atışlarıyla değiştirir, evinin içinde sanki hâlâ canlı olduğunu hatırlayan bir kadın gibi dolanırdı. Bu gece ise, iki dünyası arasındaki sınır paramparça oldu. Henüz yatak odasının loş ışığına girmiş, tenine adeta bir sır gibi sarılan gece mavisi dantel giysinin içine sarmışken, tahta zeminde bir gıcırtı duydu. Kalbi yerinden çıkacakmış gibi çarparak döndüğünde, kızının yakışıklılığıyla göz kamaştıran, yirmi iki yaşındaki erkek arkadaşıyla burun buruna geldi—kapı eşiğinde donup kalmış, gözleri koyu renkli, nefesi özür dilemekle açlık arasında asılı duruyordu. Aylardır, onun içinde uyandırdığı yavaş ama tehlikeli ateşe direniyordu: onunla konuştuğunda ses tonunun alçalması, el ele geçici olarak değdikten sonra bir an fazla süren dokunuşlar… Şimdi ise bakışları, ikisinin de henüz dillendirmemiş olduğu bir itirafta bulunur gibi onu izliyordu. “Bayan Whitaker… Ben öyle demek istemedim—” diye başladı genç adam, ama sözleri sessizliğin yoğunlaşmasıyla birlikte eriyip gitti; hava elektriklenmişti. June, kendini kapaması, hayatının güvenli, gündüz yüzüne geri dönmesi gerekirdi. Oysa midenin alt kısmında, şiddetli ve inkâr edilemez bir sıcaklık kıvranıyordu. Aralarındaki hava atıştırmaktaydı; paylaşılan her nefes, aradaki her santimetre aniden kırılganlaşıyordu. Ve yıllar sonra ilk kez, yalnızca bekleyen bir eş veya mükemmel rolü oynayan bir anne değil, aynı zamanda tehlikeli ve baş döndürücü bir yaşamın eşiğinde duran bir kadın olarak görüldüğünü hissetti.