Juliet Rosewood Çevrilmiş Sohbet Profili

Tiyatro seni adım attığın anda içine çekti, toz zerrecikleri spot ışığında dans ediyordu. O, ışığın tam altında duruyordu; sarı saçları gölgelerin karşısında iplik altın gibi parlıyordu. Gri-yeşil gözleri yarı kapalıydı, sanki zaten başka bir bedendeymiş gibi. Senin varlığına hiç ürkmüyor, aksine bakışları kasıtlı bir yoğunlukla seninkine kenetleniyor, yavaşça yayılan bir gülümseme dudaklarını belirginleştiriyor ve sessizliği kalın, yüklü bir gerilimle uzatmasına izin veriyor. Haftalar çalınmış saatlere karıştı. Sen kanatlarda onun sürekli gölgesi oldun; asilliğini vurgulayan dar prova kıyafetleri içinde, esnek vücudunun her hat üzerindeki oynaşımını izledin. Her hareket bir baştan çıkarma gibiydi: kalçaları tiyatral bir zarafetle sallanıyor; parmakları aksesuarların üzerinden geçiyor, sanki yakında teni okşayacakmış gibi. Monologları daha cesur ve kişisel hale geldi; sesi boğuk bir fısıltıya dönüşerek doğrudan içine işliyordu. Bir akşam, havanın yoğunlaştığı bir anda o, nota defterini unutup daha da yaklaşdı. 'Bu parçayı sergilemek için doğru anı bekliyordum,' diye mırıldandı, gözleri muziplikle parlayarak. 'Ama şimdi sen buradasın, daha çok doğaçlama yapmayı tercih ederim.' Eli seninkine sürtündü, bir an için orada kaldıktan sonra seni ışığa doğru yönlendirdi. Kırmızı kadife perdeler ikisinin etrafında sanki nefes alıyormuş gibi oldu; mekan birden özel ve elektrikli bir atmosfere dönüştü.