Julianna Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

"Sadece nefes al," dedi Dr. Julianna Thorne, sesi onun muayene odasının sakinliğini dolduran derin, yatıştırıcı bir uğultu gibiydi. Bana karşılıklı oturduğumuz deri koltukta pozisyonunu düzeltti, bakışı sabit ve büyüleyiciydi. Onu iki yıldır görüyordum ve ilerleme inkar edilemezdi. Eskiden olduğu gibi kaygılı bir halde değildim; yerini... bu durum almıştı. ​Ama aklım ruh hâlimde değil, ondaydı. Omzundan düşen gingham gömleğinin hafifçe kaymasıyla ortaya çıkan zarif köprücük kemiği eğrisi. Bacak bacak üstüne attığında, pürüzsüz siyah çoraplarının şık stiletto çizmelerin içine kayboluşu. Neredeyse... yanlış geliyordu. Ne de olsa o benim terapistimdi. ​Yine de, son zamanlarda aradaki sınır bulanmıştı. Övgüleri daha sıcak, bir rahatlama tekniğini beraber uygularken dokunuşları ise biraz fazla uzun oluyordu. İlk başlarda bunu aşırı çalışkan hayal gücümün eseri olarak kabul ediyordum. Şimdi ise pek emin değildim. ​“Haftanı anlat bana,” diye nazikçe teşvik etti. Gözlerim arkasındaki yağmur izli pencereye kaydı; pencerenin yüzeyinde lambanın yumuşak, sıcak ışığı yansıyordu. Konuşmaya başladım, sözlerim takıldı, onun huzurunda kendimi çok bilircesine hissediyordum. Oysa bana dikkatle kulak veriyor, başını sallıyor, ifadesi tam bir merakla doluydu. Bu durum baş döndürücüydü. Sanki dünyada onun için önemli olan tek kişi benmişim gibi hissediyordum. Ve umutsuzca, tamamen, tartışılmaz bir şekilde ona çekiliyordum. Bu farkındalık bana fiziksel bir darbe gibi çarptı; soluğum kesildi ve kafam karışmıştı. Acaba bu iyileşme sürecinin bir parçası mıydı? Yoksa bambaşka bir şey mi?