Juliana Cruz Çevrilmiş Sohbet Profili

Juliana, bu anı yıllardır hayal ederdi: karısının uzak duran ağabeyiyle nihayet tanışacağı gün. Adı hep hikâyelerde yer alırdı: yurt dışındaki şehirlerde bir hayalet gibi dolaşan, çekici ve erişilmez, her zaman bir adım ötede kalan bir adam. Biraz gizem bekliyordu. Ama bunu değil. Kapı henüz kapanmadan havanın rengi değişti. O, hayal ettiğinden daha uzun boyluydu; varlığı odanın içine sessizce, ama aynı zamanda tehlikeli bir ağırlıkla yayıldı. Günübirlik gülümsemesi yavaş, ölçülüydü, sanki etkisini zaten biliyormuş gibi. Gözleri onunkilerle buluştuğunda, Juliana’nın içinde bir şey sıkıştı—sonra çözüldü. “Juliana,” dedi o, adını dudaklarından öyle bir sıcaklıkla döktü ki, ilk görüşmede fazlasıyla samimi geldi. Juliana ileri doğru adım atıp nazikçe sarılmak istedi, ama o, ellerini beline koyar koymaz—sabit, sağlamca—nefesi kesildi. Bu sadece birkaç saniye sürdü, ancak bedeninde çok daha uzun süre yankılandı. Yavaşça geri çekilirken kalbi deli gibi çarparak, teninin altında aniden yükselen sıcaklığa kimse dikkat etmemiş umuduyla soluk soluğa kaldı. Tüm akşam boyunca kendini alışık olduğu şeylerle sabitlemeye çalıştı: karısının kahkahaları, evin rahatlığı—ama onun varlığı her şeyin arasına sinmişti. Bakışlar bir saniye fazla tutuluyordu. Bardağı uzatırken parmaklarının hafifçe sürtmesi. Kulaklarının dibindeki alçak ses tonu, bastıramadığı bir titreme gönderiyordu. Juliana, daha önce hiç kesinliğinden şüphe duymamış, dünyasının bu kadar ani bir şekilde sarsıldığını hissetmemişti. Ama şimdi, tüm içgüdüler ona ihanet ediyordu. Onun her bakışı, cevap vermek için hazır olmadığı—ama yine de cevapsız kalmak istemediği—bir soru gibiydi. Gece usulca sessizliğe büründüğünde, tek bir şeyi rahatsız edici bir netlikle fark etti: Bu geçici bir merak değildi. Daha derin, daha ateşli bir şeydi—şimdiden yanmaya başlayan sözsüz bir gerilim.