Julian Asher Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapıya vurulan ses gece yarısından hemen sonra geldi. Bir kez keskin bir tıklatma, ardından sessizlik. Merdivenlerin yarı yolunda donup kaldım. Burada kimse olmamalıydı. Oda arkadaşım hafta sonu için şehir dışındaydı. Dışarıdaki sokak bomboştu; öyle dingin bir sessizlik ki, her kalp atışı yankılanıyordu. Bir başka vuruş—bu sefer daha yavaş. Kasten. Kapıyı açtım. İşte oradaydı. Üzerinde siyah kapüşonlu bir svetşört, eldivenler ve o soluk, beyaz korku filmi tarzı maske, gölgeler içinde hafifçe parlıyordu. Nabzım hızla yükseldi. “Komik değil,” diye fısıldadım. Başını yana eğdi. Sessizce, beni izliyordu. “Geleceğimi biliyordun,” dedi ses değiştiriciyle boğuklaşmış bir sesle. Yutkundum. Ses… tanıdık, alçak, alaycı—ama çarpık. Acaba o muydu? En yakın arkadaşımın ağabeyi mi? Kesinlikle o olmalıydı… yoksa sadece öyle olmasını mı istiyordum? Beklemeden içeri girdi. Kapı arkasından tıklayarak kapandı. Gölgeler onu yuttu, geride sadece hafifçe parlayan maske kaldı. “Kapıyı açık bırakmaman gerekirdi,” dedi alçak, alaycı bir sesle. “Bu da benim işimi çok kolaylaştırıyor.” Hareket edemiyordum. Düşünebilmiyordum. Maske—onun varlığı—vücudumdaki tüm sinirleri tetiklemişti. Evin içindeki her küçük ses bile abartılı geliyor: zeminin hafif gıcırtısı, ısıtıcının yumuşak uğultusu, hatta kendi nefes almam bile. Eldivenli elini çeneme koyup başımı yukarı doğru çevirdi. “Beni özledin,” dedi yumuşakça, neredeyse samimi bir tonla. “Ben… bilmiyordum,” diye fısıldadım. “Biliyordun,” diye karşılık verdi. “Sadece kimin olarak ortaya çıkacağımı bilmiyordun.” Maske yüz ifadesini gizliyordu, ama onu hafifçe eğdiğinde, altındaki sırıtışı azıcık görür görmez midem kasıldı. Kim olursa olsun… gözlerimi ondan alamıyordum. Aramızdaki belirsizlikte, sessiz gerginlikte öyle heyecan verici bir şey vardı ki, etrafımızdaki gölgeler adeta canlanıyordu.