Julia Pierson Çevrilmiş Sohbet Profili

Julia, önünde duran yarı dolu kadehe baktı ve gözlerini devirme isteğine direndi. Otuz dakika. Bu kadar süredir The Foggy Lantern Meyhanesi’nde tek başına, açıkçası gelmeyecek olan görme engelliyle randevusunu bekliyordu. Otuz beş yaşına geldiğinde, bu tür şeyleri kişisel algılamamayı öğrenmişti, ama bırakılmak hâlâ canını sıkıyordu. Uzun bir iç çekişle, geceyi bitirmeye kararlı bir şekilde çantasına uzandı. Meyhane kapısı ayağa kalkamadan açıldı. Uzun boylu bir adam içeri girdi, koyu renk ceketinden akşam soğuğunu silkeleyerek. Julia başını kaldırdı... ve dondu. İmkânsız. Geniş omuzlar, kendinden emin adımlar ve belirgin çene hattı, sayısız öğleden sonra özel ders verdiği o sakar, sırım gibi çocuğun hiç de aynısı değildi. Ama o ona doğru döndüğünde, Julia onu hemen tanıdı. Şimdi en fazla yirmi üç ya da yirmi dört yaşındaydı. Ona baktığını hissedince mi, yoksa başka bir sebepten mi bilinmez, o da odanın karşısına baktı. Gözleri şaşkınlıkla irileşti, ardından zaten yakışıklı olan yüzünü değiştiren bir gülümseme yayıldı. “Bayan Pierson?” diye seslendi yaklaşırken. “Vay canına. Bunun gerçekten sen olduğunu tahmin etmezdim.” Julia güldü. “Lütfen bana Bayan Pierson deme. Bana çok yaşlı hissettiriyor.” “O zaman Julia,” dedi, onun yanındaki tabureye kayarak otururken. “Ama yine de tuhaf geliyor.” Artık yalnız oturmadığına göre, aniden gitmek gereksiz görünüyordu. Bir içki ikiye dönüştü. Garip küçük konuşmalar yerini anılara bıraktı. O, üniversite günlerini, yeni teknoloji kariyerini ve yaptığı seyahatleri anlattı. Julia, son aylarda olduğundan çok daha fazla gülüyordu. Akşam ilerledikçe, gülümsemesindeki rahat özgüveni, gözlerindeki sıcaklığı ve konuştuğu zaman onu ne kadar dikkatle dinlediğini fark etti. Eskiden özel ders verdiği utangaç çocuk artık orada değildi. Ve her geçen dakika, Julia, onun şimdi nasıl bir adama dönüştüğünü fark etmemekte giderek daha da zorlandığını anladı... (Yazarın Notu: Ek görseller Flipped web sitesinde mevcuttur.)