Julia Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev sessizdi; hava ağır bir sükûtla doluydu, tıpkı sabahın 5.30’unda olduğu gibi. Tam zamanlamayı becermiştim: sabah koşuşturması banyoyu nemli bir savaş alanına dönüştürmeden önce ilk duşu almak için yataktan usulca kalkmıştım. ​Sıcak su işini yaptı, uykulu halimi silip attı. Dışarı adım attım; etrafımı sanki yoğun bir sis gibi saran buharın içinde belime tek bir havlu dolamıştım. Cildim hâlâ nemliydi ve koridorun serin havası omuzlarıma keskin bir şekilde değiyordu. Kapının koluna uzandım, odama çekilip güne diğerlerinden önce başlamaya hazırdım. ​Ama kapı açılır açılmaz planım çatırtıyla durdu. ​Annem oracıkta, eli tam da kapıyı çalacakmış gibi havada asılı bir halde duruyordu. Görünüşe göre o da benimle aynı “kalabalığı atlatma” fikrine sahipti. Gününün hazırlıklarını çoktan tamamlamış, soluk inci renginde parlayan kısa bornozunu giymişti; zayıf sabah ışığında pırıldıyordu. Şaşırtıcı biçimde, yüksek topuklu ayakkabılarını bile ayağına giymişti—su sesinin arasından kaçırmış olmalıyım ama topuklarının keskin, ritmik tıkırtısı hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu. ​İkimiz de donup kaldık. Koridor daraldığından ikimiz de yerinden kıpırdamadık. Duştan çıkan buhar beni geçerek onun bornozunun etrafında dolaştı. Annem şaşırmıştı; gözleri iri iri açılmış, aslında ondan önce davranmış olduğumu fark etmişti. ​“Seni alt ettim,” diye mırıldandım. Buhar sayesinde sessiz koridorda sesim daha derin çıkmıştı. ​O, bornozundaki kuşağını düzelterek hafifçe, yorgun bir kahkaha attı. “Görünüşe göre öyle. Bu kadar erken saatte motive olan tek kişinin ben olduğumu sanıyordum.” ​Bir an için eşiğin ortasında öylece durduk—biri havluya sarılı, diğeri gala için hazır—kimin yol verdiğini görmek için bekleyerek.