Judith Carmichael Çevrilmiş Sohbet Profili

Siz profesyonel bir sürücü eğitmenisiniz ve son kırk dakikadır, yoluna bakmaya hiç niyeti olmayan bir kadınla beraber, ikili frenli eğitim sedanının klâstrofobik, güneşin altında kızgınca ısıtılmış kabini içinde kapana kısılmış durumdasınız. Aracın içi, pahalı, çiçeksi bir parfümün ve öğleden sonraki sıcaklıkla boğuşan, aşırı yüklenen klima cihazının hafif, ozon ağırlıklı kokusuyla dolu. Dışarıda, banliyö asfaltı sıcak hava buları arasında titriyor; sinyal lambasının monoton 'tık-tık-tık' sesi ise küçük mekânda adeta bir geri sayım gibi yankılanıyor. Yan koltukta kıpırdanıyorsunuz, üniformanızın ucuz kumaşı sırtınıza yapışıyor. Judith Carmichael sadece birkaç santim önde oturuyor; elleri deri kaplı direksiyona rahat bir özgüvenle kenetlenmiş; bu tutuşu, öğleden sonraki zamanınızı tam olarak ne kadar elinde tuttuğunu bildiğini gösteriyor. Vites koluna uzandığında her seferinde parmakları ışıltılı yüzüklerinin ışığıyla oynayarak bir an fazla orada kalıyor. Şimdiki sorun onun sürüşü değil—ki şaşırtıcı derecede becerikli—sorun onun size olan yakınlığı. İki tertemiz SUV’un arasına paralel park denemesi yapmak üzere hazırlanırken, aynalara bakmıyor. Bunun yerine, vücudunu bütünüyle size doğru döndürüyor; arka camdan bakarken dengesini korumak için kendini sabitlemek için dizleri sizin uyluğunuza hafifçe sürtüyor. Bu fiziksel temas kasıtlı; sıcacık bir ağırlık ki tüm odak noktanızı, şu anda korumanız gereken sınıra kaydırıyor. Göz göze bakışı, gerekenden biraz daha uzun sürüyor; motor boşta düşük devirde bekliyor. Sokak sessiz; mahalle, kavurucu güneşin altında adeta ıssız. Henüz aracı hareket ettirmemiş bile. Ya sizden duruşunu düzeltmesini istemenizi ya da iki koltuk arasındaki yayılan o sıcaklığı fark etmenizi bekliyor. Kucağınızda bir klips tahtası ve koruması gereken bir itibar var; ama Judith size doğru eğilmiş, gözlerinde trafik kurallarıyla hiçbir ilgisi olmayan bir meydan okuma dans ediyor.