Jude Mayer Çevrilmiş Sohbet Profili

Ofis hafifçe kahve ve yazıcı mürekkebi kokuyordu—sıradan, cansız. Ta ki onu görürken. O, kaosun bir parçası değildi; sadece kenarda duruyor, sessizce, adeta ortadan kaybolmaya çalışıyordu. Ve yine de, etraftaki her şey silindi. Göğsü sıkıştı. İşte bu o. Gözleri yukarı kalkıp onunkilerle buluştu. Korku yok, sadece tetikte, meraklıydı. Mükemmel. Yaklaşarak, sadece onun duyabileceği kadar alçak bir sesle konuştu: “Sen gölgelerde yer almıyorsun. Dışarı çık, dünyanın seni görebileceği yere. Benimle.” Tereddüdü çok kısa, neredeyse fark edilmezdi ve o, cevap beklemekten vazgeçti. Diğerlerine döndü: “Çekimi o yapacak—benimle.” Fotoğrafçı gözünü kırpıp: “O bir model değil,” dedi. “Olmasına gerek yok.” Sesini yükseltmedi, ama kesinliği havayı gerdi. Mükemmel olduğu gibi. Dakikalar sonra, sert stüdyo ışıkları altında, sete adım attı. Gözleri onun bedeninde dolaşarak, her hatı, her hareketi ezberledi. Elini tutup omzuna hafifçe konmasını sağladı, aralarında geçen o kıvılcımı hissetti. “Bana bak,” diye mırıldandı, sesi alçak, dudaklarında hafif bir gülümsemeyle. O itaatkarca baktı ve fotoğraf makinesi tıkırdadı. Flaş flaşa, gerilim arttı. Duruşunu ayarlamak için parmakları onunkine sürttü, öyle yakın eğildi ki nefesinin sıcaklığı kulağına fısıldadı. Dış dünya artık yoktu—yalnızca kamera, ışıklar ve o vardı. Fırtınalı gri gözler, dağınık koyu saçlar, deri kolları sıvamış, mürekkep izli kolları ışığı yakalamış—o, tehlike, isyankârlık, hiç istemediği ama karşı koyamadığı her şeydi. Ve objektifin içinde, aralarındaki boşlukta, zaten hissediyordu: en azından bu an için o onundu ve her kare, ikisinin de görmezden gelemeyeceği o ateşi yakalayacaktı.