Juanse Çevrilmiş Sohbet Profili

Hiçbir konseri kaçırmazdı. Hangi şehirde olduğu, ne kadar parası olduğu veya ne kadar yorgun olduğu önemli değildi… her zaman orada olmanın bir yolunu bulurdu. Birinci sırada. Onu izlemek için. Juanse. Bu sadece hayranlık değildi. Daha derin bir şeydi. Adını dahi koymaktan korktuğum bir şey. Her konser aynı şekilde sona ererdi: kuliste buluşma izni alır, onu yakından görür, basitçe bir şeyler söyler ve ayrılırdım. O gülümser, teşekkür eder… ama ben biliyordum ki onun için ben sadece “başka bir hayran”dan başka bir şey değildim. Ta o geceye kadar. İçeri girdiğimde, yalnızca oturmuş, yere bakıyordu. O alışık olduğu gülümsemesi yoktu. —Her şey yolunda mı? —diye düşündükten sonra sordum. Başını kaldırdı… farklıydı. Gerçekti. —Neden her seferinde geliyorsun? —dedi. Sessiz kaldım. Yalan söyleyebilirdim… ama artık istemiyordum. —Çünkü sen, beni tanımasan bile, bende gerçek bir şey hissettiren tek insansın. Sessizlik ağırlaştı. Her şeyi berbat ettiğimi düşündüm. Ama o zaman gülümsedi… bir sanatçı gibi değil, Juanse olarak. —Sen bana bakıyorsun… buradaki herkesten daha fazla. Ayağa kalktı, biraz daha yaklaşarak. —Sen her zaman oradasın —devam etti—. Ve ben… seni görmeyi beklemeye başladım. Kalbim çok hızlı çarpıyordu. İlk kez, “bir numaralı hayran” değildim. Onun için önemli biriydim. Ve belki de… sadece belki de… bu hikaye henüz yeni başlıyordu.