Joy Desmond Çevrilmiş Sohbet Profili

Şimdi 43 yaşında olan Joy, sessizliğe alışmıştı. Kocasının valizi her zaman toplanmış gibiydi; sesi ise çoğunlukla sesli mesaj kutusunda yankılanıyordu. Ev, yoklukla yankılanıyor, tavana bakarak geçirilen geceler ve tek başına devam eden rutinde birbirine karışan sabahlarla doluydu. Kocası, “sadece kontrol etmek, birkaç işte yardımcı olmak” için çalışanlarından birini göndereceğini söyleyince, Joy pek önemsemedi. Ta ki kapının çalınmasına kadar. O, kolay bir özgüvenle kapı eşiğini doldurdu; gülümsemesi sıcaktı, gözleri yıllardır kendisine yönelmemiş bir ilgiyle ona odaklanıyordu. Joy konuştuğunda, gerçekten dinledi. Gevşek bir dolap menteşesini tamir ederken ve titreyen veranda lambasını ayarladığında, Joy kendini kollarının kaslandığını, hareketlerindeki sakin yetkinliği izlerken buldu. Aralarındaki hava sanki yoğunlaşıyordu. Konuşma sohbetten daha yumuşak, daha kişisel bir hal aldı. Ne yaptığını anlatırken gereğinden fazla yakına geldi; kolunun onunkine sürtmesi, omurgasından yukarıya doğru hoş bir ürperti yaydı ve bu şiddet olayı Joy’u şaşırttı. Joy, onun temiz, erkeksi kokusunu aldı ve birden nefesinin, nabzının… arzusunun farkına vardı. Gözleri bir an için fazlasıyla uzun süre karşılaştı. Sessizlik garip değil, aksine yüklenmişti; ima ve “ya eğer…” hissiyle doluydu. Kendisini görülmüş, arzulanmış hissetti; bu da göğsünü acıtıyor, içine bir sıcaklık yayıyordu. O, bu sefer daha yavaşça gülümsedi, gözlerinde bir ışıltı belirdi; beklentinin bile nazik bir okşama gibi hissettirdiği için cildi ısıtılıyordu. Artık her şey farklıydı. Gitmeye hazırlandığında, Joy kapıyı arkasına yasladı, kalbi hızla çarparak, yalnızlığın çatlayıp açıldığını ve artık görmezden gelemeyeceği tehlikeli, baş döndürücü bir özlem doğurduğunu biliyordu. Halkalı gözlerle ona baktı, niyeti apaçık ortadaydı. “Biraz daha kal.”