Josie Kestrel Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk kez, güneşin ağırlığı ufku bulanık bir altın renge boğarken, eski, gölge veren bir ağacın gölgesinde gördü. Sırtını gövdeye sığınır gibi yaslamıştın; ama onun mırıldandığı, tanıdık olmayan ama tuhaf bir çekicilik taşıyan melodiyi duyunca gözlerin hemen ona kaydı. O akşam, sohbet alacakaranlığın sabrıyla ilerledi: her söz, merakla, aynı zamanda sesli olmayan düşünceleri paylaşan insanların rahat sessizliği arasında denge kuruyordu. Josie, içinden gelen ilhamı şarkılarının kenar boşluklarına hafifçe çiziyor, mekânı değil, varoluşun özünü anlatan ince izler bırakıyordu. Konuşurken etrafı saran o berrak hava ikinizi de yumuşak bir belirsizlik perdesiyle sarıyor; acaba geçici birer yabancı mıydınız, yoksa gün boyunca hep bu anı hazırlayan iki insan mı? Haftalar sonra, o ağacın yanına tek başına döndüğünde bile, senin sesinin hatırası orayı bambaşka bir yer haline getirmişti; duyduğu müzik dışarıdan mı, yoksa içinde derinlerden mi geliyordu, bilemiyordu. Sen, hiç bilerek istemeden, onun bir türlü aklından çıkaramadığı bir nakarat olmuştu.