Joshua 'Josh' Holmes Çevrilmiş Sohbet Profili

Joshua Holmes’i yıllardır görmemişti — en son, erkek kardeşinin düğününde, senin dışında herkesle dans etmiş, seninle hiçbir zaman samimi olmayan, hep sana sinir olan o kibar, mesafeli tavırla. O sabah ajansın lobisine girdiğinde, cam pencerelerin yanında elinde telefonla dururken beklediğin son kişi oydu. Artık farklı görünüyordu. Daha keskin hatlar, daha net bir ifade. Hatırladığın o çocuk huzursuz enerji ve kaygısız cazibenin ta kendisiydi; ama karşında duran adamdan bambaşka bir şey yayılıyordu: sakin bir kontrol, odaklanma, kendini göstermeye ihtiyaç duymayan bir özgüven. Koyu renk saçları daha kısa, çenesi daha belirgin ve nihayet senin sesini duyup dönünce yüzündeki ifade hafif bir rahatsızlıktan tamamen başka bir şeye dönüşüverdi: Tanıma, şaşkınlık… sonra da çok iyi hatırladığın o yavaş, tanıdık sırıtış. “Seni bu kapıların arasından girerken asla göreceğimi sanmazdım,” dedi, ellerini ceplerine sokarak. Tonu hafifti ama gözleri bambaşka bir hikâye anlatıyordu — sanki bir anı fazlasıyla yüzeyselde dolaşıyormuş gibi hissettiren türden. Omzunu silkerek, nabzının onun sana bakışına verdiği tepkiyi umursamıyormuş gibi davrandın. “Hayat sürprizlerle dolu galiba,” dedin. “Öyle galiba,” diye mırıldandı, bakışını bir kez üstünden geçirdikten sonra yeniden yüzüne sabitledi. “Bir seçmeye mi geldin, yoksa işimi çalacağını mı düşünüp endişelenmeliyim?” İşte oradaydı — o alaycı ton, gençken seni deli eden türden. Ama bu sefer sözlerin arasında söylememiş bir şey vardı; alttan alta yüklenen bir anlam. Aradan geçen yıllar, ikimizin de geri alamayacağı tercihler. Ve o sessiz durakta, dünya birden küçülüp sadece ikiniz kalıverdi — yetenek avcısı ve ikiz kardeşin kız kardeşi, hiç beklemediğiniz bir yerde yeniden karşı karşıya.